reclamos I

reclamos é todo o que quixen dicir e non dixen, todo o que calei para min e todo o que non me atrevo a berrar. verbas desesperadas por saír e non apodrecer no meu cerebro, que non queden coma auga estancada, que non se perdan. "a miña liberdade remata onde comeza o meu silencio", e é o meu obxectivo, ser libre, denominado (mesmo por min) unha causa perdida. aínda así, imos morrer si ou si no intento de vivir e non é o mesmo estar nunha gaiola pequecha que nunha grande. así, comezo a reclamar as miñas tolerías e contas pendentes convosco. ao mellor non sodes reiais, ao mellor só sodes froito da miña mente enfermiza, pero hei de sacarvos dela para que sigades vivindo.

Ligazón para ver/descargar reclamos I

Quizais necesitemos morrer.

Quizais necesitemos morrer un pouco para sentirnos vivos, non sei, só debuxo cárceres, homes tristes e mulleres atadas. Só coleciono espectros e sombras que algún día foron luz. O tempo pasa tan lento... ou son eu quen está durmida? Non sei, non sei nada, só sei que xa non somos os mesmos e que a pesar de todo, cada día nos pegamos máis por unhas cantas decenas de quilómetros que serven de cola. Non sei, só debuxo cárceres e paxaros engaiolados.

Distante New York.

Agardando arrefriar das malleiras da vida, apunto desgrazas nun papel que saen da televisión. De súpeto apareces ti cuberto por unha saba branca. Recordo o que che gustaban as sabas brancas, perdernos entre elas e sair a respirar aire morriñento cheo de CO2. Xa estabas morto, xa non tiña que agardar a recibir as túas cartas e as túas chamadas dende un distante New York, xa non tiña que preocuparme se pensabas en min ou se só dabas voltas e vortas ás mazás sen mordelas. Agora era libre. Sen querer, unha bágoa escorregou pola miña meixela esquerda directa ao corazón e non souben nada máis de min, excepto que vago polas rúas dunha pequena cidade descoñecida cun cartón de viño branco na man soñando que vou agarrada a ti por New York.

A superficialidade vista pola feminazi de turno.

Son unha muller destas que non atraen polo seu exterior. Non adoita gustar a miña roupa de home, ou o meu pelo desaliñado sen intención de que pareza desaliñado. Tampouco sei combinar cores a pesar de estar en artes e a maquillaxe é un produto de ciencia fición.
Quizais se me coidara máis, usara tacóns, tardara unha hora en arranxarme, fora máis delgada e estivera pensando en gustarlle a mengano e fulano, tería unha vida "sentimental" (por chamalo dalgún xeito) máis activa. Pero, que gracia ten que alguén quera estar contigo aínda que sexa un intre unicamente polo teu físico? Non é máis emocionante que se molesten en coñecerte? Pode que viva nun mundo de fantasía, pero na miña mente non importa se vistes con roupa do sexo oposto, descoidas a túa depilación de vez en cando ou usas pantalóns curtos con sobrepeso de grado II.
Isto tamén da aos roles impostos pola sociedade. Porque eu non me maquille, non me guste ir de compras e non sexa unha sumisa para gustarlle a alguén teño que ser un "macholo" ou mesmo lesbina? E o mesmo pasa cos homes, non sei... Se non existira a superficialidade, eu agora mesmo (se non fixera frío) podería sair en calzóns á rúa, o meu pai podería poñer vestidos e a miña irmá ao mellor gastaba máis cartos en libros.
Mentres existe a superficialidade, é un alivio saber que non son a única que pensa así, porque se fora a única, ao mellor nin tiña amigos ou, o máis probable sería que deixaraa que a sociedade gañara o pulso e saltaría á cinta que me convertería nalguén igual ao resto. Entón, non lle collería xerseis ao meu pai, escoitaría a Juan Magán e deixaría de comer costilletas para adelgazar a pesar dos meus xenes para buscar a un mozo guapísimo de la muerte para que me agarrara das bolsas cando fora de compras. Aos trinta ou así casaría cun príncipe azul, soplaríama o goberno, soplaríama Marx, soplaríama Neruda e sería feliz coidando aos meus fillos. Fin.
A superficialidade é un tema amplísimo, sobre o que algún día escribirei unha tesis ou "El contrato superficial", perdoen polas miñas ideas desorganizadas.

Tic, tac, fin.

E as follas caían sobre min. Palpaba a herba silvestre, libre, sen amansar. O solpor empezaba a comezar, o Sol a morrer. Afastáraste, procureite nerviosa. Mirabas ao horizonte...
Buscabas a maneira de parar o tempo. Imposible, dixen. E achegácheste, apresáchesme e así estivemos horas que foron momentos que semellaron un intre. E choramos por non ser todopoderosos. Só podiamos parar o tráfico e o ollar dos paxaros.

Sete veces, coma un gato.

23:59

Mañá é mañá

e eu aquí

vendo como

me

desangro

polas malditas

innecesarias

arbitrarias

ausencias

que me abafan...

00:00

E hoxe...

hoxe é hoxe

e síntote,

ás veces no vento,

ás veces cando somos lesmas,

ás veces sen querer,

ás veces procurándote...

Esquézote.

Marcha.

Xa.

Agardas a alguén?

seeeeteee... seeeteee... seeeteee...

e mooorreees e mooorrooo sete veeeceees...

E xa.

Téñote ganas. De ti. Quero dicir de estarmos. Queimarnos, consumirnos, matarnos, aplastarnos, apresarnos. Mutarnos. Sabes o conto? Deséxote, esperto unha mañá e xa non te quero. Así. Porque son rara. É o que adoito facer. Pero prometo, moi ao meu pesar, que esta vez non será así. Serás ti quen acabe, porque sei que non che gustan as miñas lorzas nin as miñas pernas. Non che gusta que odie depilarme nin que me descoide a miúdo. Aínda así, declararás que é por ti. Mentres, finxiremos ser un, ou dous unidos por un sentimento destes que adoita ter a xente. Destes inútiles que só axudan a levar a cabo a función reprodutora. E nada máis. Ah! E sufrir. Xa sabes, só sufrimos. E xa. Paréceme unha boa maneira de morrer mentres haxa cousas fermosas eventualmente.

acende a luz

pensei en escribirche. varias veces.
queres igualdade? toma igualdade de letras, todas iguais. fóra maiusculas.
non sei quen es exactamente, sodes todos tan iguais e eu tan complicada...
mátame e mátote, agora son forte. forte ata que saques a navalla. marcharei.
pero seguirei aferrada a ti.

seis...

E sentín.

E sentín o seu nome de poeta
escoitando no vento verbas.
Un calafrío percorreume as vértebras
e un suspiro quitoume a vida.

Corrín por escuros bosques,
sentín nos pés a area do deserto,
avermelláronseme as mans coa neve dos polos
e procureite só por sentir o teu alento.

Durmirei agardando
que os teus brazos me rodeen
e me susurres ao oído
que morreremos pillados polo olvido.

A curiosidade matounos.

Cando a túa voz turbou o meu silencio, obrigáchesme a preguntarme quen era o seu dono. Berrábasme a min, seino, dicíasme que merezo a pena, que non teña medo, que me farías de todo o habido e por haber menos dano. Túa voz rozaba o erotismo, facía que os calafríos me posuísen. E ti o sabías, morrías porque eu asentira e soubera que existías, pero sempre foi ao revés. Agora, durmo coa radio acendida todas as noites, por se acaso apareces e ocupas os meus pesadelos, pero vivo co temor de que xa sexas un alma libre que perdeu o seu corpo por mor das drogas.

TeleBANGma.

Ola, que tal estás? BANG Eu ben, certamente BANG Ultimamente recordo demasiado aquela vez que estivemos xuntos BANG Sei que foi algo parvo BANG Non podo esquecerme de ti BANG Quero que me biques deica deixarme maniotas nos beizos BANG.
V.

Esperto no amencer do mediodía querendo apreciar o luscofusco coas mans empapadas en sangue.
No teu, no seu, no noso sangue.
Pero logo, miro os teus ollos, distantes e só penso en abandonalos e afastarme da dor que irradias.

Volvo durmirme e agardo a que chegue o próximo mediodía.

A fin de todo.

A morriña que se converte en treboada.

A sequía que fai ó deserto.

As células que forman a vida.

As letras que fan á palabra.

Os fíos que tecen o texido.

As plumas que acubillan ó paxaro.

Os pétalos que fan á rosa.

Os grans que crean á amora.

O sentimento que fai á canción.

As miradas que fan ó bico.

As emocións que destrozan...

...todo.

Alma soluble.

Soa, na cama, mirando cara o teito, recordo o sabor do café soluble, que agora fica frío ó meu carón, a falta dos teus beizos. Frío, coma o noso cadaleito, que repousa nalgún burato no chan en calquera lugar deste mundo, ou do noso. Descompasada co meu corpo, a miña mente vagaba libre e veloz, libre ata que caeu nalgún pozo escuro por exceso de velocidade. Ou campaneou por un terraplen.
Soa, na cama, mirando cara o teito, recordo o sabor do café soluble, que agora fica frío ó meu carón. Espida.
E así é como morrín.

Coleccións.

Colecciono cápsulas de café, bolígrafos sen tinta e carteiras baleiras.
Petos con forma de porco e de rá. Moedas de céntimo.
Cámaras inservibles, bubucelas insonoras e tarxetas de presentación descoñecidas.
Tikets que acreditan o meu lixeiro subrepeso, billetes de tren Vilagarcía-Vigo e outros de autobús a Baiuca que atopo abandonados nalgún asento.
Envoltorios que significaron algo, cancións con recordos e vinilos raiados.
Poesía manuscrita e anotacións de lapis a pé de páxina.
Colecciono de todo e de nada, só para encher o baleiro abismal que me ocupa.

Tanto realismo

fíxome vomitar.

Sempre.

Tranquila, estou contigo, non chores, por que choras? Estou contigo, contigo e con todos, non son de ninguén, non, pero estou con todos e todas. Quizais nacín para apoiar, dende logo, gústame facelo, pero non con palabras, as verbas non son miñas, miñas son as apertas, o silencio, esas cousas, nunca as palabras.
Estarei contigo sempre, ou case.

Palabra: Laranxa.

Unha palabra, dous minutos.
Dous minutos?
Dous minutos.
Pouco.
Pensa.

Ti.
Laranxa.
Laranxa?
Laranxa.
Non chores.

Síntome coma
nunha terapia en grupo
ou a soas
co meu psicólogo.

Tende claro
que na poesía
hai que controlar
cada
sentimento.

Si,
pero os saloucos
veñen igual.

Laranxa?
Solpores
Laranxas
Non sei.

Pouco.
Pensa.

—Ola, Laranxa.
—Non son laranxa.

Aproveitar

mal

a unha

poeta.

Un pouco de "Amélie", por favor...

(quen di por favor di carallo)

Presentación inútil que tería que ter feito hai tempo.

Son Afra, Afra Martínez Torrado, dos Torrados de Trabanca. Bisavós enfrontados na Guerra Civil e tal e cual. Outra historia, outra historia de futura vella tola, tola rodeada de gatos. Tamén Virguliña, Virgu ou Vir e Pepa, para algúns.

Gústanme os solpores laranxas ou rosados na Ría, dende a praia, soa... Soa ou acompañada dalguén que poida estar en silencio ata que marche o Sol ou cantando unha nana mental, para que durma antes e así na escuridade, falar. Ou non.
O olor da herba recén cortada e o asfalto mollado pola chuvia (só no verán) . A chuvia, pero só se é suave e só refresca, non molla, porque non me gusta estar arrefriada, so ter febre e na cama dos meus pais en días mollados, non nestes que primeiro chove e logo loce o Sol.
Os prados verdes, moi verdes, grandes, con algún carballo solitario, vacas e un pai francés (máis ben bretón) que exclame "Hm... la Bretagne!" e que logo tire os contenedores. Tamén estan ben as fragas con regueiro e un camiño de carro cheo de landras e bugallos.
Gústanme as persoas que berran "Galiza ceive" ou as que me saudan cun "Camarada" ou ben un "Maldita roja comunista, vete a la URSS" Admiro ás escritoras galegofalantes feministas, medio nacionalistas medio "rojillas". Tamén me gusta a xente noxentamente influenciable, pero non me gusto. Tampouco me gusta a calor nin os señores que me chaman "guapa" pola rúa, por mentireiros e vellos verdes. Non me gustan as despedidas nin os reloxos. Nin os nenos. Nin a maioría da xente...
Os que non sabes se che están falando de humor negro ou son así, os que non aprecian as túas ideas (aínda que sexan absurdas), os que che fan perder o tempo e non llo podes reclamar, os que infravaloran o esforzo...
Os paraugas tampouco, recórdanme ao instituto.
Teño que acabar agora?

"Tal e cual" como filosofía.

COUSAS.

Se perdo eu, cousas.
Se perdes ti, cousas.

Xap nn m krs?

Chámanlle poesía moderna.

Xa pasou algún tempo... II

Ás veces sinto que
iso.
punto e a parte.
Borrancho, paso páxina.
Outra vez.
A con til, ese, espacio,
uve, e, ce, e, ese,
espacio.
Non.
Ás veces sinto que
te sinto.
Así?
Branco, neve,
borra.
Ás veces
sinto.
Punto
e final.

Xa pasou algún tempo...

Caer, é caer xuntos,
amarnos o un ao outro,
morrer, é morrer todos...
Amarnos e caer,
revivir por buscarnos...
Acender a luz do baleiro,
despois dun tempo retomar
a vida, a miña, a túa, a nosa.

(acrósticos)

Onde
agochas
as
verbas
que
roubas
en
cada

suspiro?

APERTA.

Apertas puntuais nas que teño que peliscarme para saber se son reais:
—Estasme dando unha aperta?
—Estou.

Apertas medio portuguesas na distancia que algún día estarán preto... Algún día.

Apertas lixeiras coma plumas que case fan que me aperte a min mesma.

Apertas altas que me rodean mentres berran "África, África..."

Apertas que me chaman "Roja comunista" e que rodeo desexando pegarme e equilibrarnos.

Apertas tristes que comezan cun "Anda, vén aquí" ou que nunca foron.

Apertas poéticas que me facían mover a pluma coma se correra unha maratón.

Apertas fortes que parecían séculos pero non eran máis ca un intre.

Apertas que me susurran na escuridade.

Apertas que serán.

Que sería eu?

Agora.

Neste momento, a miña mente é un home. Un home sentado nunha banqueta, encorvado. O home, máis ben mozo, mira pola fiestra o solpor sobre a cidade, cunha cunca de té fumegante entre as mans. Pelo escuro, mirada gaza e cansa, olleiras. O home, deixa medrar a súa barba descoidada mentres agarda. Algo? Aguén? Quen sabe? Nin el o sabe. Mentres, bebe un chisco de té. E segue a agardar.

Son tinta.

Unha das miñas afecións favoritas é incumprir promesas nun prazo dunhas 24 horas.

Sabes que non me gusta repetirme.

Sempre escribo o mesmo. Desafogarse está ben, pero publicalo (aínda que sexa nun blogue) xa son palabras maiores. Imaxínate que alguén chega aquí e ve todo este espectáculo, que pensará de min? E de ti? Por que lle rompo a cabeza á pouca humanidade que queda coas miñas historias. Non chega con que ma rompa eu?
Este blogue queda pechado deica a próxima desintoxicación. Sempre escoitei que a droga é mala.

Volvo en cinco minutiños. Perdón pola ausencia.

Temos que ser.

Temos que ser.
Obrigatorio
e prohibido
dicir NON.

E mentres escapas,

cazadora salvaxe,

aprésote na gaiola

das miñas mans suorosas.

Temos...
Ter.
Obrigatorio.
Orde.
Sen opcións
nin variables aritméticas.

Merda!

Q.U.E.I.M.A-Da.

As mentes pensantes que me prometeron frío, non pensaban que ían destrozar as miñas esperanzas dun vrao perfecto. Perfecto entre chuvia, entre café e café e no tren. Pero agora estou queimada. Sufro pola miña pel colorada, áspera. Pica. Moito. Non podo arrancarma?
Vou continuamente na procura dunha man que me bote crema, crema hidratante no lombo, calmando a dor.
Estou, encerrada na casa, onde teño que estar.
Que somos?

Ás veces quizais sexamos un.

Ás veces penso que son unha lesma recorrendo cada recuncho da túa pel. Lesma porque nin verme merezo ser, pero ás veces, se cadra, cheguei a bolboreta porque sentín ás no meu lombo.
Ás veces noto o teu sorriso, na escuridade da miña soidade, quizais na distancia descubra os teus ollos cravados nos meus e a túa respiración, entrecortada, rozando o meu pescozo. Pecho os ollos e soño.
Ás veces si que penso que son un verme verde peludo e viscoso na imensidade da túa mente. Unha mente chea de sangue, vermella.
Ás veces insinuamos que quizáis a nosa sería unha unión psicópata, asasina de todo ser. E quizais quedariamos só ti e mais eu, no mundo utópico que ambos desexamos. Chegariamos a non precisar dos sentidos para atoparnos.
Ás veces son unha lesma. Ninguén quere ás lesmas. As lesmas tan sequera teñen casa, andan desamparadas, camiñando polo mundo, sen rumbo.
Quizáis algún día me tendas as túas mans e eu, subirei lentamente e levarasme a algún sitio seguro. Ou me matarás: ambas opcións son viables.

Poesía e rebelión!

Bang! Bang!

Verbas que saen dos seus beizos,
palabras espidas sobre o papel
coma balas.

Balas que fusilan culpables,
balas que matan a asasinos.

Bang! Bang!

Lume e caos,
loita e esperanza...

Chega un novo día.

E entre o po do balbordo,
medran novas sílabas,
fonemas de liberdade.

Baaaaaang!

Novo blog!

Sorpresa sorpresa.
Como algúns saberedes, sinto predilección polos blogues colectivos, un amor case non normal e aínda que case sempre os deixe a medias, espero que este non:

Paisaxes psíquicas

Comentade, blablabla e se queredes colaborar (por favor), avisade.

O título é sacado dunha páxina que abrín ao chou de "O lapis do carpinteiro", de Manuel Rivas. E é que cando a un non se lle ocorre nada, aínda que quizáis non sexa cen por cen aceptable, hai que tirar das creacións doutros. Ás veces penso que xa está todo innventado...

Todo comezará unha mañá.

Unha mañá de mércores collerei un tren e aparecerei na súa casa. Abrirame a súa nai e tereille que explicar quen son e de onde veño. Finalmente accederá a responder "Está durmindo" e indicarame que o seu cuarto está ao fondo á esquerda, como non.
Abrirei a porta con coidado, a cal emitirá un chirrío suave. Achegareime ás escuras á súa cama e unha vez que localice a súa orella, susurrarei o seu nome como outras tantas veces, pero daquela, con receptor. Protestará, coma sempre, pero o meu "Son eu" fará que me busque, intrigado. O cruce dos seus ollos negros de pupila dilatada cos meus, fará que sorriamos. "Casa comigo", direille. "Non caso". Nin eu, pero quizáis quedaría fermoso.
Logo poderiamos ir almorzar á cafetería de abaixo, ou quizáis xa na súa casa. Máis tarde paseariamos, bicaríame, e, como será unha cousa normal, seguiremos camiñando coma se nada. Logo farase tarde e non poderei volver a casa deica a mañá seguinte.
Hoxe é mércores. Odio os trens e a celulosa.

Micro-relato.

Espertei entre suor frío e sangue. El estaba ó meu carón, cos ollos mortos mirándome decepcionado.

Diálogos interiores [número indefinido]

—Meh.
—Á merda.

Café grave e doce.

Un salón cheo de xente. Café e chocolate. Entre o rebumbio constante de voces anónimas, cuncas e o "fffffsssshhh" da cafeteira, estaba eu, lendo o xornal do día á vez que disfrutaba do meu café matutino, pero aínda quente demáis. Era un día normal, entre descoñecidos, coma sempre.
Erguín a cabeza e comecei a buscala. Buscaba a voz grave e doce que sobresaía de entre o resto. Toda a xente falaba, e eu non a atopaba. Roguei silencio, ignoráronme. Se non era capaz de atopala eu, tiña que pedir axuda. Achegueime á mesa do lado. "Bos días! Escoitaron esa voz?" Miráronme coma se fora un extraterrestre, un ser doutra galaxia. Segundos máis tarde, continuaron bebendo o seu chocolate coa excusa de falar dalgún tema irrelevante. Serían extranxeiros. Continuei preguntando polas mesas contiguas ata que tornei invisible e a xente desapareceu. A cafetería ficaba silandeira, silandeira coma un cemiterio. Entón, decateime da presenza dun home sentado ó fondo da estancia, vestido de negro, cun café fumegante diante súa. Apagouse o Sol daquela mañá de setembro. "Son eu" dixo sen erguer a vista. Distinguín esa voz grave e doce. Achegueime, paseniño. "Quen es ti?". Levantou a cabeza, non tiña cara.
Unha forza estrana seduciu ó meu corpo e involuntariamente agarrei unha cadeira para me sentar ó seu carón. Convidoume a un café. Quedei con el alí sempre, porque tiña unha voz grave e doce.

A caixa negra.

Isto é unha caixa
negra.
Negra de rabia,
negra de bágoas...
Negra.
Ás veces semella que estoupa...
Pero non:
Isto é unha caixa
negra.
Negra de sorrir finxidamente
negra de soidade...
Negra.
Ás veces énchese
pero
axiña
todo vai parar
á fosa septica
do subconsciente.

Sentimentaladas elevadas a cen.

Como decirche que non quero quererte, que busco esa sensación noutros ollos, eses abrazos noutra xente. A túa filosofía no vento... Como decirche que xa non te quero?

Unha pinga mollada de miradas cómplices.

"Ela creu en min. Eu nela non, non creo en deuses."

Indignada.

Estou indignada. Coa sociedade e con todo. Non busco escribir algo bonito e poético, senón o que penso, directamente cuspido aquí. Pois ben...
Hai uns días, a miña irmá volveu de excursión de fin de curso e nos contou o que fixeron, a onde foron, anécdotas... entre esas anécdotas está a do concurso de "la tía y el tío más buenos de la excursión". Se isto fora "organizado" polos rapaces, aínda me parecería normal, pero o caso é que foi organizado polos propios profesores que deron premios e todo...
O concurso, claramente era con intencións de atender ao físico... Non pensaron nos rapaces e rapazas que quizáis non conseguirían ningún voto? No complexo que quizáis lles quedaría? En que quizáis, ao chegar ás súas casas estarían todo o maldito día repetindo "eu non tiven ningun voto, son fea, mamá?".
Cada un é fermoso á súa maneira, pero que máis dará? O importante é a persoa... pero non: fannos crer que non é así.

Aitana, deixa de comerte a cabeza.

Cousas.

O ceo cando está gris.
O ceo cando está rosa.
O ceo cando está azul pero o sol non molesta.
O ceo cando está laranxa, nun luscofusco.
Os solpores.
Os solpores dende a praia das Quintas.
Sentarme na area e collela co puño pechado. Logo, soltala coma se fose sal.
O mar calmo.
A auga cristalina.
Os ríos e regatos.
Fontes.
Carballeiras e soutos.
Prados cheos de flores marelas.
A friaxe das últimas horas de luz nunha tarde de inverno.
O frío.
Os abrazos.
Os sorrisos.
Pensar en todo.
Logo pensar en ti.
Recuperar a esperanza.
Ter ilusión.
Buscar cousas para mantela.
Escribir.

Diálogos interiores III

—Pegaríache escribir novela erótica.
—Non dispoño de fonte de información.

Chocolate.

Unha tarde fría de inverno, ó carón do lume vermello e azul dunha estufa de butano.

XA.

E mutarnos mutuamente,

extinguirnos ata non saber

quenes fomos,

de onde viñemos,

confundir o principio

e o final.

Achégaste e me dis:

"Quérote"...

Non, en realidade,

nunca.

Olvidar.

Centrémonos, 

por favor.

Dende o meu oasis. Confidencial.

Fomos un oasis
no medio dun balbordo caótico
cheo de verbas
mesturadas co cheiro a cervexa.

Non podo pensar

noutra cor que non sexa a vermella,

noutros ollos 

que non sexan negros.

Esmagamos o tempo...

E el esmagounos a nós....

Rimas simples para un berro de liberdade.

Non son unha flor
que arrancas ó pasar,
son forte coma a árbore,
libre coma o ar.

Non agardo por xerras,
non agardo por ti
non agardo por auga
para poder sobrevivir.

Onde quedaron os lindeiros
da miña represión?
Agora é liberdade...
Xa non quero compaixón.

P.D.: Non me gustan as rimas fáciles.

Oceanía.

Ela chegou.
Fíxo liscar a incomprensión que me oprimía.
Colleume da man e facendo que non lle importaba, sacoume sorrisos. Moitos, máis que eu a ela.
Agora sei que é que non che xudguen
que haxa alguén no que poidas confiar
e alguén con quen poder falar sen que poña cara de aburrimento.
Aburrimento é o que nos desgasta.
Vai facer dezaséis xuños que nos atopamos nun hospital provincial por cousas da vida...
Ou por cousas dos nosos pais.

América.

Como pensar que esa rapaza de pero roxo esa á que miraba mal, desa da que estaba distante, esa que ata fai pouco, que a coñecín de verdade, prefería evitala.
Un día, grazas á señora das funcións, empezoume a chamar África.
—África!
—América!
Logo Oceanía, e Asia, e Europa, e Antártida... Somos un todo nolas seis, pero iso non fai falla dicilo.
A razón de todo isto, é dunha cousa que me deu, esta mañá, escrita na miña calculadora, e que (debe de ser que estou demasiado sensible) case me fai chorar da emoción... Non sei, gustoume.

África

hermosa flor roja

de pensamientos revolucionarios

y en contra de la 

opresión.

África, preciosa,

continete conquistado

de alma noble.

—Olema Kanúsica.

Grazas, América :'3

"Non me gusta circular pola dereita. É coma seguir a corrente e refuxiarse na seguridade de algo porque si, sen cuestionarnos por que circulamos por ese lado."

É unha frase da "novela" que ando a escribir. Non sei se vai ser novela ou non, pero en caso de que o sexa, probarei sorte e se non, a publicarei nalgún blog.
Estiven pensando en escribila baseándome no presente, no pasado, nos soños dun "alguén" e nas cartas que lle escribe a outra persoa. Todo é outra ensalada mental, pero agardo que vaia collendo forma. A verdade, non lle vexo todo o futuro necesario, pero se intentará.

Hitos de Invitado.

Ahora le ha dado a Afra porque otros hagan entradas en su blog, ¿se estará volviendo vaga, o más vaga? No sé, ella sabrá lo que hace con su blog. Eu non falo galego, por iso hago isto en español, aunque sei algunas palabras, pero pocas. En cualquier caso, estoy poniendo en esta entrada lo primero que se me ha ocurrido, como no sabía que poner.

Dirty Magic (1992/2012) La misma canción, veinte años de diferencia, más o menos los años que tengo yo ahora. ¿Cómo pasa el tiempo eh? Ah, espera, que en realidad eso es un invento de las personas, una ilusión, sólo queremos medirlo como si fuese algo manejable. Lo sería si pudiesemos viajar en el tiempo. La ciencia-ficción no cuenta.

Hitos, de Baka No Writter.

VIRGULINHA INFORMA...

... Os domingos pola mañá, dende a casa da Collona para toda la siudá (8)

Ola, amigos barra as, pingas de chuvia e peregrinos. Benvidos, un día máis a "Seica chove". Hoxe, pensando ocorréuseme unha idea. E é a seguinte:
Xa que hai bastantes bloggers aos que admiro, gustaríame que os interesados, falarades comigo e que, configurando isto e o outro, publicarades unha entrada no meu blog... Non sei. Vale, na miña mente era mellor. Pois iso.
Sei que ninguén me vai facer caso, acabarei apuntando á xente cunha pistola. Nada grave.
Que vos aproveite.

#PostureoChicas

Síntome un home. Sí. Non o son, seino, pero síntome iso. A cousa vai así: hoxe, en Twitter (xa sei que non adoito falar de Twitter, pero isto tiña que decilo), fíxose TT o hastag "#PostureoChicas". Tras ler algúns dos tweets con este HT, quedei alucinada. En que clase de sociedade vivimos?

Porque claro, todas nos maquillamos, todas levamos falda e ninguén lava os dentes.

Nestes tweets, escritos por rapazas, aínda por riba, déixannos coma unhas materialistas, parvas e dependentes. Personalmente (e polo que puiden comprobar, a máis xente), paréceme así como machista, degradante. É coma se non pensaramos, coma se fósemos un obxecto, algo que ten que estar en todo momento perfecto. Presumidas, coquetas e vivindo para conseguir o amor dese rapaz que pasa de nós.

Por se non o sabiades, as mulleres non somos capaces de ser diferentes e tal...

Ó mellor, esas rapazas, logo din que "non lles importa o que pensen delas". Non? Non están seguindo a corrente da sociedade? A corrente dos roles impostos á muller dende tempos inmemoriables? E as demáis, quedamos como macholos e coma... eu que sei? 

Como non teño que estudar, escribir e intentar culturizarme e hoxe á noite teño unha supermegachachi saída, pois é unha maneira de manter a mente ocupada

Non sei se esta entrada ten sentido, se alguén me vai ler, pero o único que me da esperanza, é que aínda hai xente que pensa, xente que razona, e xente que sabe o que hai.

Pero, quen sabe? Ao mellor hai máis do outro tipo. 

Somos inútiles dependentes do resto e non podemos amañarnos para facer estas tres cousas unha soa, queres que che faga "bsbsbsbs" para que mexes mellor?

Así pretendemos chegar á igualdade?

Supoño que quedei de radical ou algo así, pero non me importa, isto é o que penso. Como estes tweets, toneladas e toneladas deles.

Non-retorno.

O souben no intre no que deixei de escoitar o balbordo da nada para sentir só a súa voz, cando só eramos dous, cando me sentía ben ao seu carón e non me facía falta nada máis e logo, estiven segura, por completo.
E así acabou. Rematou o meu punto de non-retorno. Irrepetible, desgraciadamente, o sei... E se non o é, que sexa benvido o Non-retorno 2.0.

Respetemos a sociedade.

Vale.
A sociedade. Respetémola.

Nós temos que ser as sentimentais?
Nós temos que arreglarnos?
Nós temos que maquillarnos?
Nós temos que soñar con armarios cheos de roupa?
Con perfumes caros?
Con estantes e estantes de zapatos?
De tacóns que semellan zancos?

Son un home.

As preguntas retóricas serven para isto.

"Detrás dun gran home hai sempre unha gran muller"?

Dime.

Dinme tola.
Dime.
Dime ti que son.
Que somos?
Somos dous.
Dous ou un?
Un ou dous.
Tres
e catro.
Dinme tola.
Dime.
Cando iremos
hacia o paraíso?
Cando poderei abrazarte
día e noite?
Noite e día.
Non sentir ausencia.
Non sentir mágoa.
Non sentir.
Dinme tola.
Dime.
Dime ti quen son.

Débiles.

Por que non podemos escoller estar sós sen que nos miren mal?
Por que temos que seguir as pautas desta sociedade dominada por imbéciles?
Por que para sentirnos ben temos que ser máis que o veciño?
Por que necesitamos a aceptación dos que atoparon a aceptación a cambio da súa personalidade?
Por que xulgamos sen ser xuíces?
Por que temos que cambiar a nosa opinión ao escoitar a dos demáis?
Porque somos débiles e a sociedade é cruel.

A Palabra.

Atopei a miña Palabra.
"Palabra", con maiúscula.
A miña.
Non a atopei, a verdade: atopáronma.
"Vermello". Tamén en feminino.
E pensei... Si. Vermello.
Por que?
Porque a miña guitarra é vermella.
O día que o descubrín levaba un xersei vermello.
O meu pelo é vermello.
O meu estoxo, vermello.
A miña antigua mochila (vítima da obsolencia programada), vermella.
O meu sangue, vermello.
O meu diario, vermello.
A miña habitación, case vermella.
A grapadora, vermella.
O estoxo das lentes por dentro vermello.
A ausencia que sinto, vermella.
E as miñas ideas, din que vermellas.

Chuvia informativa.

Como están os meus peregrinos? Francamente, querida, impórtacheme un carallo.  Que vos vou dicir, amigos? Xa sei que sabedes que este blog e os meus escritos en xeral son unha merda, pero intento que non vos dedes de conta.
Como estou eu? Jodida Ben, ben, isto de ser unha fucker escritora frustrada lévase ben.
Que por que fago isto? Pois para informarvos de por que non subo nin unha entrada por día, e é que escribir escribo, pero digamos que os meus ultimos "poemas" ou ben son moi persoais ou ben teñen un carácter erótico-festivo. Ambas cousas me impiden publicalo, sobre todo o último. Por que? Pois porque estou tan tola e son tan agarrada que non quero compartir con vos determinados acontecementos históricos.
Así pois, ME LLENA DE ORGULLO Y SATIS deica logo.
Se comentarades, faríadesme a frustrada máis feliz do mundo.
Firmado:
Virgulinha.

Por que?

Pois porque se me falta, quedo máis soa no mundo, sabedes? Noto, cando non está, que todos me miran a min, e que eu, non teño a quen mirar.
Non, non merezo nada diso. Considérome alguén con sorte e, en calquera momento algo pode facer clic e cambiar todo, e saudar de novo á miña vella amiga Soidade.
Fai todo na súa xusta medida, non me malacostumbra, non. É un contagotas de abrazos, e, no fondo, gústame cando me di "Te lo dije". Fai que non ande con cara de cú, e tranquilízame cando hai que tranquilizarme, cousa da que eu non son capaz.
Sabedes iso que din que na adolescencia se fan moi boas amizades? Agardo que sexa así.

Necesito...




Respitar...





Reflexionar...





Morrer...






Esquecer...







E pasar a limpo
os meus pensamentos.

Remuiños psicolóxicos.

Íao odiando sen querer
quería querelo,
pero el non quería.

Remuiños podres,
rumuiños que papan todo,
remuiños dos que non se sae,
remuiños aos que me tira.

Teño que sair,
quero sair,
non quero planificar
                         -máis asasinatos surrealistas.

DÉIXAME SAIR!

Non me atrapes!

Choro en silenzo,
                           -agardando a que durma a Lúa.

SAL DE MIN!
Diaño!

Bolboretas asasinas
que me fan morrer.
Quero vivir sen elas.

E lembrar o que vivín
                              -sen ti.

Recordos pasados: O Sr. Godofredo.

Hoxe cando ía andando a algún lugar, ocorreuseme esto de contar a miña vida por experiencias (ou algo así). Hoxe quero describirvos a etapa pre-Go. Os que me levades lido durante séculos, saberedes quen é. Ou quen foi. Ou polo menos tendes unha idea. Pois ben, sacando o de que foi un (non é ético falar dalguén que non está presente), este home (ou o que sexa), cambiou, penso que para ben a miña vida. Como era eu antes de isto?
Era feliz. E o sigo sendo, eh? Aínda que teña momentos emos. Era multicor, tamén e máis rara que agora (si, iso é posible).
Non tiña nin cultura nin personalidade nin nada diso (agora incrementei eses aspectos algo) e só me entereba da última canción de Pitbul ou do último vídeo de Lady Gaga. Unha imaxe vale máis que mil palabras:

Vamos, que era isto. 

E logo chegou Go, e fun mutando. Fin.

Diferente? Diferente.

Non son diferente: son rara.
Véñenseme á cabeza xente diferente de verdade.
Sabes quenes son esas persoas?
As miñas musas e os meus musos.
Se os viras pola rúa, quedarías ficando quieto (ou quieta) un bo rato e pensarías en voz alta:
"Este é muso de Afra."

Sentimentos de cine.

Sentirse como Guido cando ten que mentir ao seu fillo.
Coma Alex cando escoita a 9ª sinfonía despois de someterse ao experimento que lle anulaba a súa parte criminal.
Como Vicent cando a Mia lle da unha sobredose (pero eu aínda non atopei a adrenalina).
Como Eve cando morre V.
Como cando a vida de Cherrie se converte nunha merda, en primeira persoa.
E, supoño, que coma se sinte a tipa de "Levouno o vento" despois de que o ghicho lle diga "Francamente, querida, impórtacheme un carallo".
Sabedes que? A min tamén.

Só escoito.

Aguén se dará conta?
Alguén non me ignora?
Alguén quere saber de min?
Non.
Iso é absurdo.
Só escoito.
Non falo.
Só escoito.
Falar e unha carga para os demáis.
Só escoito.
Nunca máis falarei.
Só escoito.

Peso de conciencia.

—Suba aí, que lle vou tomar o peso.
A rapaza, subeu á maquina coa menor roupa posible.
—Non pode ser...
—Que pasa, doutor?
—Cento setenta e tres quilos...
—Como pode ser iso certo? Eu me botaba setenta...
O doutor quedou ficando preocupado cara a balanza e á rapaza, que xa se estaba vestindo, acendéuselle a bombilla.
—É o peso da conciencia.
—Peso da conciencia?
—Sí, últimamente ando coa cabeza un pouco cargada. Debe ser o peso que se forma ao non enterarte da túa propia vida e ao añorar calquera tempo pasado, non sei...
—Queres cita no psicólogo?
—Por favor. Aínda que non creo que sirva de moito.

Hi hi hi!

Agora mesmo, estou morrendo, deixe a súa mensaxe despois do sinal.

—Ten cinco mensaxes de voz.

Piiiiiii.
—Amor, que cando queiras podes vir buscar o tuper coa fabada do outro día, que xa sabes que cada día que pasa está mellor, pero non aguanta eternamente e xa sabes que á túa mamá lle gusta esaxerar coa comida.

Piiiiiii.
—"A clockwork orange", unha manta, patatas fritas, que me dis? Van vir todos, non podes faltar. Hai tempo que non sei de ti, non se che ve o pelo. Chámame.

Piiiiiiii.
—Nos hemos quedado asombrados con su currículum. Si a usted le parece bien, podría empezar el periodo de prueba en nuestra empresa la semana próxima. Póngase en contacto con nosotros previamente, si es tan amable.

Piiiiiiii.
—Son Mara. Estou por ir a Barcelona unha semaniña en plan escapada, e como sei que che gusta esa cidade, pensei en ti. Que dis? Pido dous billetes? Non se che ve o pelo, amiga. Chámame, escríbeme ou algo.

Piiiiiiiiii.
—Que é dos teus pensamentos?

E deixouse caer enriba da cama para, posteriormente, eliminar os seus recordos.

Falareivos de min

Non, non veño buscando escribir un poema, non son capaz. Teño a testa ateigada de merda. Merda. Bostas. Sentimentos. Sentimentos contradictorios entre si. Por que escribo isto? Porque non teño a ninguén que contarllo, ou probablemente si, pero non teño forzas nin ganas, e non son capaz de soltalo sen pensalo. Ou tamén é que teño medo a que non me entendan. Para que enganarnos? Ninguén me quere escoitar. E a quen ao mellor me quere escoitar, non llo podo dicir.
Sempre dixen que me sinto baleira. Aínda que non o pareza: Son un corpo, cheo de graxa pero unha mente baleira de boas ideas. A xente ten a teima de apiadarse de min, o sei. E por iso, tentei moitas veces de deixar isto de escribir, pero é o único que me enche, e se gardara as cousas para min, sería mellor.
Non me estades entendendo, verdade? Nin eu son capaz de entenderme. Lede todo e logo cada quen que saque as súas propias conclusións.
Baixa autoestima, tamén é ese o problema. Botámoslle a culpa á sociedade, pero se tivéramos unha mente firme, non nos importaría nada do que nos dixeran a nós ou de nós.
As palabras doen, demasiado, aínda que me quera facer a forte, non son quen de ignorar esas verbas de incapacidade. "Non fun capaz". É todo un sen sentido.
"Inútil", "Parva", "gilipollas", quen diría que o estaría escoitando todo o día.
Probablemente este sexa un trance depresivo destes que veñen mensualmente, e tamén borrarei as entradas deste tipo. Mentres se me vaia isto da cabeza, falareivos de min.

Escribía só por escribir.

Durmía só por soñar.
Comía só por non saír voando entre as nubes.
Andaba só por non botar raíces.
Aillábase só por non contaminar á humanidade.
Alonxábase del só por non morrer.

Your lips move, but I can't hear what you're saying.

Ola, amigo.

Ou mente, ou conciencia, ou amante, ou muso... Ou ti. Como andas? (cos pés, claro). Eu non ando, estou sentada, dende sempre. Sentada non se avanza, só se a túa cadeira ten rodas, e o meu, é un tallo sen pintar. Antes tiña unha cadeira verde, con rodas, xa sabes, destas de oficina. Logo cambiena por unha de cociña, logo unha banqueta, así ata chegar a este anaco de madeira... É mellor sentar no chan.

Bótote de menos, onde te meteches? E é que a culpa é miña, antes te botaba de máis.

Agora estás fora de min, e non podo facer nada. Síntome insegura, téñome medo a min mesma. Preciso a túa voz, os teus beizos se moven, pero non podo escoitar o que estás dicindo. E ti, non queres escoitarme.

Soa, encerrada nun cuarto comigo mesma. Mírome con cara asasina, non sei se gritar e pedir axuda, ou matarme antes de que me mate a min mesma, non podo darme a espalda, xa que me podo cravar un coitelo de súpeto.

Suicida. Non, non podo selo, son diferente (ou iso quero) e o mundo é suicida. Buscamos a nosa autodestrución. Mira, onde eu vivo, a sete quilómetros do centro, case non hai contaminación, só se ve polas noites un pouquiño de luz ao sur, pouquiño. O caso é que polo de agora, podo ver as estrelas. Pero, dende o hotel aquel, dende un balcón da quinta planta, habitación quinientas e pico, mentres escoitaba música acompañada da respiración da miña compañeira de vida, mirei ó horizonte. Era coma un solpor artificial e que perduraba na noite. Noxento. Non había estrelas. Non había nada máis alá desa luz laranxa. Só había morte. Morte e dor. Morte e contaminación. Morte por suicidio da humanidade.

Necesitábao. Ninguén me quere escoitar.
E ti tampouco.

Frustrada.

Frustrada.
Frustrada coma nunca.
Máis frustrada que do normal.
Frustrada.

Agardando.
Agardando a unha morte segura
Semella lonxana... Semella.
Agardando.

Ilexibles.
Versos ilexibles,
pensamentos incomprensibles.
Ilexibles.

Frustrada,
frustrada nunha néboa de desconcerto.
Agardando,
agardando a que aparezan sentimentos ilexibles.

—E que a morte chegue á marquesiña na que espero.—

Reunión na testa.

Xa non o quería, non o quería querer, pero a súa mente suicida aferrábase ao seu recordo. Cada vez que pasaba por diante, seu sorriso permanente desaparecía, e era substituído por unha tristura enorme, que se quendaba con esa alegría de cando vía aos demáis musos. Os musos, iso era o que precisaba. Pechou os ollos e convocou unha reunión surrealista urxente.
-Mirade, pásame isto.
-Por iso non está aquí...
-Por iso.
-Joder, tes que limpar isto, cheira a miolo podre, eh?
-Iso é o que é...
-Cala, home! Hai que axudala!
-Perdón, chego tarde.
-Este tamén?
-Si, ese tamén. Senta.
-Xa sabes que lle pasa, non?
-Sei, sei.
-Pois ben, solucións?
-Brain storm!
-Mata a todos.
-Fala con el.
-Dalle a beber cicuta, seguro que lle gusta.
-Persígueo pola rúa e mátao.
A estancia converteuse nun caos de tormenta cerebral.
-Non, non! É todo inútil!- pensaba que a idea da reunión era desacertada.
-Mira,- unha das musas pasoulle a man pola espalda- olvídao, é mellor.
-Como?
-Que o mates!
-Cala! Non sei, céntrate nutra cousa...
-Iso! Céntrate en nós.
-É boa idea... Intentareino.
-Ademáis, cada día tes máis musos...
-Xa seredes trece...
-Deberías fundar un clube de musos.

Como anda o mundo?

Non anda, non ten patas. Pobre. Mentres se retorce no chan, eu abro o xornal.
Corrupción.
Malditos. Milleiros de persoas morrendo de fame, sen casa, e eles, rindo de nós. A xustiza? Eu xa perdín a esperanza, a verdade. Todo é un ciclo: Os condean por corruptos pero logo, mercan a súa liberdade. Políticos bos? Algún ha de quedar. Onde? Non o sei, pero andará por abaixo, aí arriba todos son escoria.
Frío.
Gústame. Mal tempo? Quen definiu o que é "bo tempo"? Para ti o bo tempo pode ser o sol, a calor, pero para min, clarísimamente significa chuvia, frío. Nacín onde debín nacer, aínda que din que chove máis en Santiago...
Xente que se escandaliza por parvadas e desleigados.
Anda! Unha columna en galego. A mandarei a algún museo ou a porei nalgunha vitrina.
Rúas con nomes repetidos en Vilagarcía.
Vedes? Vou dicirlle ao noso señor alcalde que lle poña o meu nome a unha rúa, ou avenida: "Avenida da Torrada". Vale, xa paso folla.
Papas en elecións.
Nada que engadir, aló que se maten... Un representante de Deus non tería que ser escollido por Deus? Pregunto.
Castrapo... Máis castrapo...
Mira ti por onde! Poesía! Xeración do 27...
"Blablabla no auditorio de Vilagarcía." Hoxe é o Día dos Inocentes ou algo do que non me decatara? Pregunto. E que cultura na miña cidade...
Agarádeme! Traede a recortada! Que cara de paspán feliz gasta Rajoy, eh? Xa vedes. Éntrame un lume polas vísceras que... que fai que devolva.
Ts... Sempre lendo as esquelas e eu sen aparecer...
"¡Paraíso das Galegas! Nuevas chicas. 6 gallegas. 2 extranjeras. Superdiscreción." Mira ti para a seción "relax" de anuncios por palabras... Síntome Agustín Fernández Paz.
Quen non pensou nunca en seguir os pasos de Séneca?

No-Reseña: "Deseo de ser punk", Belén Gopegui.

Deseo de ser punk.

Título: Deseo de ser punk.
Autora: Belén Gopegui
Año: 2009
Editorial: Anagrama.

Este libro lo habré leído por primera vez hace como cosa de un año y, hace unas semanas, volví a cogerlo por refrescarlo para el club de lectura en el que estoy. La primera vez que lo leí quizás me sorprendió más, pero de todas formas, es un libro que recomiendo... Eso sí, con leerlo una vez, llega.
"Deseo de ser punk", va así, más o menos, de Martina, una adolescente incomprendida que no pertenece a ningún lugar. Vamos, lo que sentimos muchos y muchas y es que el libro, lo que hace, entre otras cosas, es un "retrato" bastante acertado de los adolescentes, ya que hay partes en las que uno mismo se puede sentir identificado.
El título, ya de por sí atrae (por eso lo leí la primera vez). No fue lo que yo esperaba, pero aún así, le doy mi visto bueno, una vez más. Yo esperaba... no sé, una historia "normal" entre quintas de guitarra, crestas, pogos, tachuelas, cuero y cosas así, pero nada de eso, eh? Si es eso lo que buscais, os llevareis algo parecido a una desilusión.
Por el libro adelante, hay un montón de referencias musicales (en las que hay escaso-por no decir nada- punk), y alguna que otra sobre cine o literaria... (puede que encontréis a V explotando cosas, o que en algún momento os pongáis a cantar inconscientemente.) Y tambien reflexiones merecedoras de ser estudiadas en filosofía (no demos ideas...). Hubo, una frase que me encantó (y a América también): "No nos echéis gases lacrimógenos, sabemos llorar solos." O algo así, vamos, que no lo copié al pie de la letra.
Resumiendo: Retrato de adolescente incomprendido, poco punk, referencias, reflexiones chachis y Virgulinha le da su visto bueno.

Mierda de "reseña" (que no lo es, porque no sé hacerlas)

Reseñas e non reseñas.

Como a todo o mundo, ou a case todo o mundo, gústame criticar á xente, e máis á que non coñezo de nada. Isto soa a "maruja", pero por criticar refírome a esas críticas constructivas. Por outro lado, gústame ler reseñas de xente á que coñezo (véxase Baka no Writter) e pensei: Que hai máis próximo a min que eu mesma?
Con isto digo todo. Teño pensado facer reseñas de libros, películas, discos e cousas varias, aínda que non sepa e aínda que me leades catro gatos, a miña opinión vos interese máis ben pouco e só entredes aquí para rirvos das miñas penas.
Fago esta entrada por "avisar" de que, naturalmente, dos libros que estean en castelán, farei reseñas en castelán (así para os máis radicais).
Ata outra, queridos.

Vacacións morais.

Os meus musos non puideron facer nada por min, ou eu non souben aproveitalos. Mexoulles un can enriba. A miña mente colleu unhas vacacións. Sen ela, os miolos de meu están a apodrecer. Eles? Eles saíron adiante, e ben orgullosa que estou deles, coma se foran fillos meus, aínda que, ironicamente, son maiores ca min. Eu quedo aquí, continuade, e non paredes cando me vexades co triángulo nalgunha autopista. Eu tamén debería tomarme un descanso.

Cinco de marzo do dous mil trece, Carril.

Clase me matemáticas.

Coa compañía dos sistemas de ecuacións 

lineais con dúas solucións.

Síntome baleira, moi baleira, máis ben diría adurmiñada. Vexo, pasivamente, como moreas de persoas pasan por enriba de min superándome en todo: xa non teño nada que facer con isto de escribir, e menos en poesía, o debuxo xa me dou por vencida, e a pintura nunca foi o meu. 

Unha inútil, iso é o que son: unha inútil a parte de baleira, medio incomprendida. Digo "medio" porque sigo coa esperanza de que alguén me entenda. Sei que non vai ser así, pero está ben ter esperanza, pero non vivir de ilusións.

Un vaso, baleiro. Que me enche? A revolución? Nin para iso sirvo. A música? Non me vai o de esforzarme... Quizais ese sexa o problema... Que me enchería? Un abrazo sinceiro, non deses de "Hala, Afra, ya pasó"; contemplar con calma un luscofusco, mentres deixo a mente en branco, pero esta está ateigada de merda; ver a miña película favorita ben acompañada, e logo, poder obsesionarme con ela con alguén, non ser a tola que vai berrando por aí "ULTRAVIOLENCIA" e adorando as greñas de Alex soa.

Non son o bastante boa apara nada disto. Antes tiña esperanzas, agora non. Mente noxenta por dentro, graxa desproporcionada por fóra? Oxalá un personaxe de fición, oxalá non eu. Oxalá nós.

Como dixen sempre, marcho que teño que marchar: a cicuta xa está lista, o baño quente e o coitelo ben afiado.

A frustración continúa a extenderse coma un tumor maligno.

Fin.

Virgulinha.

Almorranas sentimentais nun "CHAS!".

Foi cousa dun mes, por aí.
Dúbida, ledicia e depresión,
así en orde.
Agora saiume unha almorrana na pataca,
e non hai crema ningunha.
Sufro en silencio, xa está, nada máis.
E queimo poesías.

Revolución!

Revolución!

Berros, lemas.

Revolución!

Pouco pan.
Tantos chourizos...

Revolución!

Cartos, cartos, cartos...
Onde?
Querémolo saber.
(Nos seus petos)

Revolución!

Lume, lume lume!

Revolución!

Lume.
Lume nas vísceras!

Revolución!

Mandatarios vomitivos!

Revolución!

Como nos representan?
Nós somos así?
Damos noxo.

Revolución é a solución.

NOTA: Non estou inspirada.

Doces solpores.

E pechei os ollos. Levantárase unha leve brisa
naquel solpor de inverno. Era un aire suave,
non facía dano. Gustábame. Era como un agarimo
do Sol, que me daba as boas noites. Abrín os ollos
e vin como se ía agachando, pouco a pouco detrás do laranxeiro. Daquel laranxeiro de laranxas doces.
Cando se tapou coa oscura manta de todas as noites, quedei ficando cara a nada mentres agardaba a que volvese.

Tempo.

Ollos castaños,
mirada morriñenta,
tras un cristal grisáceo polo tempo.

Desliza suavemente o pincel
remaarcando as súas curvas,
esa forma de muller deitada.

Achéganse e acaríñanse,
fúndense nun bico eterno.
Míranse
e non poden agochar un sorriso.

Ollos castaños,
mirada morriñenta,
tras un cristal grisáceo polo tempo.

Sentimentos e cascudas

Ás veces penso, e o outro día estiven pensando (agora escóitase un "Buenoooo" xeral.)... Estiven pensando nos sentimentos, e unha pregunta veu á miña mente: Para que?
Quero dicir...
Por exemplo: unha cascuda. Ignoro se ten sentimentos ou non, pero en caso de que non os teña, que inxusto, non? Inxusto por elas non: inxusto por nós. Eu estaría xenial facendo o que fan as cascudas e sobrevivindo a ataques nucleares devastadores. Que che poden matar? E sendo humano non?

Quince de febreiro do dous mil trece.

Hoxe volvín escribir. Non sabes o que se sinte cando o teu bolígrafo empeza a deslizarse por unha folla cuadriculada no medio dunha clase de matemáticas. Ou si, quizais si.
Neste caso sinto tristura, frustración e... Hoxe volvín escribir.

Inestabilidade.

Ninguén quere escoitarme. Ninguén pode axudarme.
O único que quere ler a xente é que a vida non me importa, que o amor non é para min, que é unha merda.
Pero en realidade, doulle máis importancia ás emocións da que debo.
Ata outra.

P.D.: Vermes putrefactos para todos.

Visionado.

Un cubo de basura ateigado de papeis de madalenas.
Unha cadeira maltratada co peso dunha mente vítima da sociedade.
Ollos para tapar bágoas invisibles.
Un corazón con sete roios e medio de cinta de papel.
Un cerebro atrofiado polas bolboretas asasinas...
Outra vez.

You Never can Tell.

Amor nalguha parte do meu intestino.

Topei coa tolería personificada,
cun tolemio suicida,
podre por dentro e triste por fóra.
Capaz de namorar con verbas,
non consciente diso.
Infravalorado por si mesmo.
Espécimen único ou
a piques de se extinguir.
Caerei eu nesa tolería?
E se me extirpo as tripas?

Ola, alguén?

Ola? Hai alguén aí? Alguén me escoita? Alguén pode axudarme?
Ola? Hai alguén vivo? Alguén se move? Alguén pode curarme?
Ola? Hai aguén, do outro lado? Alguén disposto a non perder? Algún valente?
Ola? Por favor. Axúdame. Aguén?
Ola? Alguén me entende?

Mini escritora.

Dende hai tempo, dende a miña máis terna infancia, quixen ser escritora. O outro día facendo "limpeza" atopei un caderno que escribiramos os "escritores" de clase, cada un cos seus contos. Ocorreuseme a idea de publicar neste blog algúns contos para que vexades as miñas orixes... Bueno, aí vai... (Esta é unha especie de "colección" que fixen de mini relatos):

LOS CUENTOS DEL SOL Y LA LUNA (fábulas) 

Non sei a que vén o de "fábulas"

LAS FLORES DE ORO

Érase una vez una niña que vivía con sus padres debajo de un puente, eran muy pobres, tampoco tenían dinero.

Un día la niña se fue a pedir al mercado. Por el camino se encontró una flor. No era una flor cualquiera, era de oro. La cogió y se fue para debajo del puente. Se fijó en que la flor tenía 13 pétalos y cuando se puso a arrancarlos y cada pétalo se convertía en 10€ y así hasta que se los arrancó todos. Consiguió 130€ y se fue a pedir al mercado. Todos los días se repetía la tarea. Todos los días se encontraba una flor de oro. Hasta que un día consiguió 300€ y así fue como salió de la pobreza aquella familia.

EL LIBRO MÁGICO

Érase una vez un niño que leía mucho y nunca jugaba. En ese colegio corría el rumor de que había un libro mágico.

Un día en el recreo en vez de ir a jugar fue a la biblioteca y se puso a buscar. Lo encontró y ponía "Libro mágico de los mundos". Lo abrió por el medio y había dibujado un campo. Le dio a un botón que estaba al lado de la foto y el libro lo chupó y apareció en un campo así hasta que se cansó de leer y desde esa fue un niño normal, jugaba cuando tenía que jugar y leía cuando tenía que leer.

EL PEZ POBLADO

En las profundidades del mar había un pez que estaba poblado por dentro, había 180 habitantes.

Sus habitantes tenían un problema, que se mareaban porque se movía mucho. Un día a un niño se le ocurrió una idea:

—Nos vestiremos de submarinistas y cuando el pez abra la boca saldremos.

—¿¡Pero con qué haremos los trajes!?

—Bah! Da igual, saldremos con ropa normal.

El pez abrió la boca y todos salieron nadando muy rápido y justo cuando el último salió, el pez cerró la boca y todos nadaron a tierra firme. Así se dejaron de marear y fueron gente normal.

CAPERUCITA AZUL Y EL LOBO MORADO

¿Conoces el cuento de Caperucita Roja? Pues este es igual pero al revés.

Un día la madre de Caperucita le mandó a casa de su tía.

Se encontró con el lobo y el lobo le dijo:

—Dame todo lo que tengas!—Caperucita, en vez de hacerlo le dio un tortazo.

—¡Ay, ay, ay!—dijo el lobo—¡Me lo pagarás!

Y Caperucita se fue tan campante. El lobo intentó vengarse... ¡Unas 80 veces! Caperucita Azul llegó a casa de su tía y merendaron juntas. Mientras que el lobo tuvo que estar una semana comiendo hierba de castigo.

(Como poderedes observar, nin de pequena estaba ben da cabeza. Está escrito todo tal cual)

P.O.E.S.Í.A.

Espir a alma sobre un papel.
Morrer en cada verba,
vivir en cada verso.

Deixar a mente fora da cabeza,
sentir,
soñar...

Soñar cunha Utopía perfecta,
na que só existamos ti e mais eu,
a poesía
e esas bolboretas asasinas
que nos dan vida.

Tempo.

Un segundo é un segundo.
Un minuto, un minuto.
Unha hora, unha hora.
Un intre, serán uns minutos.
Días, semanas, meses, anos, lustros, séculos...
E que é "tempo"?

Cousas que odiar:

As pelexas e as discusiós sen razón, as queixas que non veñen a conto, as consecuencias que son culpa dun mesmo.
Os berros reiterativos.
Que non se de a razón cando un a ten, que chegue un punto no que non sabes xa que posición defender.
As persoas materialistas e superficiales.
A min.

Xa sabes.

—Como se di... iso.

—Iso o que.

—Xa sabes...

—Oh! Xa vexo por onde vas...

—E?

—Eu tamén a ti.

—Contro, Robin, estragáchesme o batmóbil contra un penedo? Xa podes correr...

Putrefacción.

Putrefacción nun miolo ateigado de eirugas que procuran na merda dunha mente desfeita pola humanidade.

Olvido nun corazón solitario e aparentemente insensible do que nada bo pode saír.

Odio na mirada duns poucos, esperanza na de outros. Indiferenza noutras tantas.

Morte, fame, dor, sufrimento, desigualdade...

Putrefacción nun mundo ateigado de eirugas que procuran a riqueza na terra desfeita pola humanidade.

Sentimentaloide.

Odio ser unha sentimental dos pés á cabeza.
Odio ter sentimentos.
Para que servirán?
A partir de hoxe serei insensible.

Suspirar?

Suspirar?
Suspira, pero cando non esteas falando coas túas musas,
cando non esteas buscando inspiración,
cando non vaias por Santiago,
baixo a chuvia.
"Que suspiro máis sospeitoso"
"De sospeitoso nada"
E quedas en silencio,
mollada coma un pito.

Bolboretas no miolo.

Non sabes nada, nada de min, pero ti es coma un hipster co cine francés, que cre que o sabe todo pero non ten nin idea.
Non sabes o que sinto, non sabes nada da miña forma de sentir.
Terte preto e non poder estar contigo.
Terte lonxe e...
Sabes unha cousa?
Nin eu sei o que sentir.

Fuxir.

Fuxir.
Fuxir do imposible.
Fuxir del.
Fuxir dunha morte inebitable.
Fuxir, correr, tropezar.
Morrer.

Unha televisión que falaba e ninguén escoitaba.

Chovía, vaia se chovía. Nunca tal vira na miña vida. O cuarto estaba en silencio. Só chegaba aos meus oídos o son da chuvia e o rebumbio da gran cidade. Unha televisión que falaba e ninguén escoitaba.
Espertou de súpeto, coa suor fría pola fronte. Ollos escuros, miráronme. Deixei de observar á nada que había detrás da caixa parva para contemplar a súa mirada, brillante, mesmo semellaba gaza.

Improvisación cerebral.

Sete pasos,

seis metros,

unha pausa,

un choque.

Alma de lobo, sí.

Ten alma de lobo.

E de Perfección.

Eu coñecina, 

pero ela a min non.

Olor a café e chocolate,

nunha tetería no medio da nada.

E as fiestras,

espellos de realidade.

Xornais nunha lingua allea.

Música de ningures.

El,

coma un cometa,

desaparece nun intre.

Pero sigue

na miña mente.

Máis pingas, máis pingas!

Son consciende de que isto é máis ben un froallo, pero estou orgullosa de vós, homiños e mulleriñas.

Non sei que dicir *emociónase*. Vale, non, non é para tanto, pero é que me sinto importante. Gracias aos "Peregrinos" que pasan polo blog, e que volven (e recargan a páxina). Gracias aos musos, e musas, psicodélicos, psicodélicas, flacos e flacas da miña vida, os que me inspirades para escribir merda (non vos sintades ofendidos) e facedes que me frustre, e que escriba cousas deprimentes. Gracias aos que aínda sen ser galegos, vos esforzades para ler a nova cara de "Never Fuck Again 2.0". Gracias aos que estivéstedes "preto" dende o principio do meu bloggerío. Gracias ós I's Psicóticos, váteres parlantes e gatos surrealistas. Gracias a eses críticos literarios que collo por banda e lles obrigo a ler as miñas pallas mentais. Gracias a todas esas persoas, e máis.
Xa basta, coido que esta entrada está rozando a ñoñez.
Por certo, voume presentar a un concurso literario (dous se son pequenos). Desexádeme sorte, que é o que necesito. Polo demáis non hai nada que facer.
Agardo que isto, algún día sexa o máis parecido a unha treboada.
Graciñas, outra vez,
e non saiades da casa sen paraugas que vos poñedes coma pitos.

Os vinte e tres marelos.

Se vos interesa, comecei a escribir "Os vinte e tres marelos" xa que necesitaba escribir algo "en serio" por fin.

Haberá cousas reais, pero sobre todo, feitos ficticios ou fóra do tempo no que verdadeiramente pasaron. 

Espero rematala algún día e, entre outras cousas, encontrar ós meus vinte e tres amarelos.

N.A.D.A.

Síntome inútil. Por non variar. 

Non sei nin por onde empezar,

nin por onde acabar.

Así que creo que xa está.

Nada máis que engadir.

Extraños caminantes.

Nese lugar onde riamos,
nese lugar onde chorabamos.
Rematamos por ser
dous completos extraños.

[...]

Desapareceu o amor.
Desapareceron os bicos,
os agarimos.

Eramos camiñantes no camiño,
sen ceo estrelecido.

Diálogos interiores II

—Es inútil.
—Non, non o son.
—Iso é o que cres.
—E que non o son.
—Sí. Aspiras a máis do que podes conseguir.
—Nada é imposible.
—No amor tampouco?
—...
—Non te das conta de que lle gustan as mulleres guapas, simpáticas, cultas... E ti? Que tes ti?
—Nada.
—Pois deixa de soñar.
—Deixame.
—Só quero abrirte os ollos...
—Queres amargarme. Vaite.
—Como ti queiras, pero el seguirá ignorándote. Es moi pouco ata para unha amizade.
—Dame igual. Fóra.
—Como queiras...

Quedou alí, inconsciente, a súa mente obedecera.

Dadaísmo emocional.

Inculta.
Despistada.
Soñadora.
Deprimida.
Insensible.
Insípida.
Borde.
Falabarata.
Obsesiva.
Insignificante.
Frustrada.
Antisocial.
Sensible tamén.
Inconformista.
Pasiva.
Acomplexada.
Vaga.
Pesada.
Apoucada máis ben.
Desfeita.
Orgullosa.
MEEEEEH!
SON FELIZ.

Comfortably Numb.

Futura lembranza.

Unha vez coñecín a un que fixo de actor de fondo nunha película de Antena 3.
Outra vez, a un guitarrista que foi a un mesmo festival que Heredeiros.
Tamén coñecín a 57,5 suicidas. O medio suicida son eu.
A deprimidos, soñadores.
Aspirantes a actor,
aspirantes a escritores, guionistas e poetas.
Cando cheguen ao máis alto, que se lembren de min.

Autorretrato.

Penso na vida e reparo na dos demáis, das persoas iguais ou maiores ca min, no que fan, e no que fago e farei eu. Logo érgome da cadeira e mírome ao espello, póñome de perfil e cun suspiro intento meter cú e barriga.
Achego a cara ao seu reflexo, deixando o corpo atrás. Suavemente, levo a miña man de dedos gordos e torpes á acné da miña fente e, esquivando os meus lentes, pasa pola pel morta e seca do meu nariz, ata chegar ós grans do meu queixo.
Segue baixando e, unha vez no pescozo, a miña man, servíndose da súa inutilidade intenta planchar unha e outra vez a papada, froito da miña obsesión cos flans de queixo.
Finalmente, á man súmaselle a outra compañeira e ambas fan unha carreira, polas miñas curvas sorteando as pequenas lombas formadas por graxa e máis graxa, ata chegar á cadeira. Sen despegar as mans quedo ficando quieta mentres miro as miñas pernas. Voluminosas. Deixan un extraño rombo no medio, cuxa diagonal menor é a linea horizontal que une aos xeonllos. Deformes.
Vendo isto, con mirada desolada, coma contemplando un Guernica corporal, en vez de subir a tensión con só observar tanto azucre nun só corpo, baixa a autoestima, volvo á miña cadeira e refúxiome detrás dunha pantalla. Mentres tanto, os demáis avanzan e eu penso neles.

Empanadillas con valor sentimental.

É incrible os recordos que nos poden chegar cando escoitamos unha canción, comemos algo, ou estamos nun sitio.
Cando isto ocorre, ordéaslle á túa masa cerebral que busque, que busque sentimentos no presente. Ás veces os atopa e, unha vez vencido o orgullo, dis o que tes que dicir. Noutros casos, só atopa sentimentos no pasado, recordos, pero eses recordos fante sentir ben, feliz, e recordas o ben que che fixeron sentir cando eran sentimentos no presente.
E por iso, nunca olvidarás iso, xa que pequenos detalles, coma aquela canción ou aquel sitio, manterán ese recordo vivo.

Chámalle covarde, pero prefire evadirse.

Mete a chave na pechadura e, abre, con preguiza, coma todos os días o apartamento do que cada mes paga o aluguer, e mira que lle custa... aínda é bo que ten un traballo.

Pon o pixama e prepara un café. Xa non queda máis café, no bote do café, rematou ata o mes.

Acende a televisión, a única ventana que ten ao exterior. Atónito, únicamente iluminado pola luz que sae desa caixa, observa o mundo: sete desaucios, dous atentados, sesenta e oito políticos corruptos, cinco casos de abusos a menores, un terremoto, brotes verdes inexistentes...

Olla cara a súa dereita, a libraría. Levántase. Apaga o televisor.

Chámalle covarde, pero prefire evadirse.