Por que?

Pois porque se me falta, quedo máis soa no mundo, sabedes? Noto, cando non está, que todos me miran a min, e que eu, non teño a quen mirar.
Non, non merezo nada diso. Considérome alguén con sorte e, en calquera momento algo pode facer clic e cambiar todo, e saudar de novo á miña vella amiga Soidade.
Fai todo na súa xusta medida, non me malacostumbra, non. É un contagotas de abrazos, e, no fondo, gústame cando me di "Te lo dije". Fai que non ande con cara de cú, e tranquilízame cando hai que tranquilizarme, cousa da que eu non son capaz.
Sabedes iso que din que na adolescencia se fan moi boas amizades? Agardo que sexa así.