Sentimentos de cine.

Sentirse como Guido cando ten que mentir ao seu fillo.
Coma Alex cando escoita a 9ª sinfonía despois de someterse ao experimento que lle anulaba a súa parte criminal.
Como Vicent cando a Mia lle da unha sobredose (pero eu aínda non atopei a adrenalina).
Como Eve cando morre V.
Como cando a vida de Cherrie se converte nunha merda, en primeira persoa.
E, supoño, que coma se sinte a tipa de "Levouno o vento" despois de que o ghicho lle diga "Francamente, querida, impórtacheme un carallo".
Sabedes que? A min tamén.