Non-retorno.

O souben no intre no que deixei de escoitar o balbordo da nada para sentir só a súa voz, cando só eramos dous, cando me sentía ben ao seu carón e non me facía falta nada máis e logo, estiven segura, por completo.
E así acabou. Rematou o meu punto de non-retorno. Irrepetible, desgraciadamente, o sei... E se non o é, que sexa benvido o Non-retorno 2.0.