Soa, na cama, mirando cara o teito, recordo o sabor do café soluble, que agora fica frío ó meu carón, a falta dos teus beizos. Frío, coma o noso cadaleito, que repousa nalgún burato no chan en calquera lugar deste mundo, ou do noso. Descompasada co meu corpo, a miña mente vagaba libre e veloz, libre ata que caeu nalgún pozo escuro por exceso de velocidade. Ou campaneou por un terraplen.Soa, na cama, mirando cara o teito, recordo o sabor do café soluble, que agora fica frío ó meu carón. Espida.
E así é como morrín.
Ningún comentario:
Publicar un comentario