Ou mente, ou conciencia, ou amante, ou muso... Ou ti. Como andas? (cos pés, claro). Eu non ando, estou sentada, dende sempre. Sentada non se avanza, só se a túa cadeira ten rodas, e o meu, é un tallo sen pintar. Antes tiña unha cadeira verde, con rodas, xa sabes, destas de oficina. Logo cambiena por unha de cociña, logo unha banqueta, así ata chegar a este anaco de madeira... É mellor sentar no chan.
Bótote de menos, onde te meteches? E é que a culpa é miña, antes te botaba de máis.
Agora estás fora de min, e non podo facer nada. Síntome insegura, téñome medo a min mesma. Preciso a túa voz, os teus beizos se moven, pero non podo escoitar o que estás dicindo. E ti, non queres escoitarme.
Soa, encerrada nun cuarto comigo mesma. Mírome con cara asasina, non sei se gritar e pedir axuda, ou matarme antes de que me mate a min mesma, non podo darme a espalda, xa que me podo cravar un coitelo de súpeto.
Suicida. Non, non podo selo, son diferente (ou iso quero) e o mundo é suicida. Buscamos a nosa autodestrución. Mira, onde eu vivo, a sete quilómetros do centro, case non hai contaminación, só se ve polas noites un pouquiño de luz ao sur, pouquiño. O caso é que polo de agora, podo ver as estrelas. Pero, dende o hotel aquel, dende un balcón da quinta planta, habitación quinientas e pico, mentres escoitaba música acompañada da respiración da miña compañeira de vida, mirei ó horizonte. Era coma un solpor artificial e que perduraba na noite. Noxento. Non había estrelas. Non había nada máis alá desa luz laranxa. Só había morte. Morte e dor. Morte e contaminación. Morte por suicidio da humanidade.
Necesitábao. Ninguén me quere escoitar.
E ti tampouco.
Ningún comentario:
Publicar un comentario