Cinco de marzo do dous mil trece, Carril.

Clase me matemáticas.

Coa compañía dos sistemas de ecuacións 

lineais con dúas solucións.

Síntome baleira, moi baleira, máis ben diría adurmiñada. Vexo, pasivamente, como moreas de persoas pasan por enriba de min superándome en todo: xa non teño nada que facer con isto de escribir, e menos en poesía, o debuxo xa me dou por vencida, e a pintura nunca foi o meu. 

Unha inútil, iso é o que son: unha inútil a parte de baleira, medio incomprendida. Digo "medio" porque sigo coa esperanza de que alguén me entenda. Sei que non vai ser así, pero está ben ter esperanza, pero non vivir de ilusións.

Un vaso, baleiro. Que me enche? A revolución? Nin para iso sirvo. A música? Non me vai o de esforzarme... Quizais ese sexa o problema... Que me enchería? Un abrazo sinceiro, non deses de "Hala, Afra, ya pasó"; contemplar con calma un luscofusco, mentres deixo a mente en branco, pero esta está ateigada de merda; ver a miña película favorita ben acompañada, e logo, poder obsesionarme con ela con alguén, non ser a tola que vai berrando por aí "ULTRAVIOLENCIA" e adorando as greñas de Alex soa.

Non son o bastante boa apara nada disto. Antes tiña esperanzas, agora non. Mente noxenta por dentro, graxa desproporcionada por fóra? Oxalá un personaxe de fición, oxalá non eu. Oxalá nós.

Como dixen sempre, marcho que teño que marchar: a cicuta xa está lista, o baño quente e o coitelo ben afiado.

A frustración continúa a extenderse coma un tumor maligno.

Fin.

Virgulinha.