Penso na vida e reparo na dos demáis, das persoas iguais ou maiores ca min, no que fan, e no que fago e farei eu. Logo érgome da cadeira e mírome ao espello, póñome de perfil e cun suspiro intento meter cú e barriga.
Achego a cara ao seu reflexo, deixando o corpo atrás. Suavemente, levo a miña man de dedos gordos e torpes á acné da miña fente e, esquivando os meus lentes, pasa pola pel morta e seca do meu nariz, ata chegar ós grans do meu queixo.
Segue baixando e, unha vez no pescozo, a miña man, servíndose da súa inutilidade intenta planchar unha e outra vez a papada, froito da miña obsesión cos flans de queixo.
Finalmente, á man súmaselle a outra compañeira e ambas fan unha carreira, polas miñas curvas sorteando as pequenas lombas formadas por graxa e máis graxa, ata chegar á cadeira. Sen despegar as mans quedo ficando quieta mentres miro as miñas pernas. Voluminosas. Deixan un extraño rombo no medio, cuxa diagonal menor é a linea horizontal que une aos xeonllos. Deformes.
Vendo isto, con mirada desolada, coma contemplando un Guernica corporal, en vez de subir a tensión con só observar tanto azucre nun só corpo, baixa a autoestima, volvo á miña cadeira e refúxiome detrás dunha pantalla. Mentres tanto, os demáis avanzan e eu penso neles.
Ningún comentario:
Publicar un comentario