Diálogos interiores II

—Es inútil.
—Non, non o son.
—Iso é o que cres.
—E que non o son.
—Sí. Aspiras a máis do que podes conseguir.
—Nada é imposible.
—No amor tampouco?
—...
—Non te das conta de que lle gustan as mulleres guapas, simpáticas, cultas... E ti? Que tes ti?
—Nada.
—Pois deixa de soñar.
—Deixame.
—Só quero abrirte os ollos...
—Queres amargarme. Vaite.
—Como ti queiras, pero el seguirá ignorándote. Es moi pouco ata para unha amizade.
—Dame igual. Fóra.
—Como queiras...

Quedou alí, inconsciente, a súa mente obedecera.