Doces solpores.

E pechei os ollos. Levantárase unha leve brisa
naquel solpor de inverno. Era un aire suave,
non facía dano. Gustábame. Era como un agarimo
do Sol, que me daba as boas noites. Abrín os ollos
e vin como se ía agachando, pouco a pouco detrás do laranxeiro. Daquel laranxeiro de laranxas doces.
Cando se tapou coa oscura manta de todas as noites, quedei ficando cara a nada mentres agardaba a que volvese.