Esperto no amencer do mediodía querendo apreciar o luscofusco coas mans empapadas en sangue.
No teu, no seu, no noso sangue.
Pero logo, miro os teus ollos, distantes e só penso en abandonalos e afastarme da dor que irradias.

Volvo durmirme e agardo a que chegue o próximo mediodía.