A curiosidade matounos.

Cando a túa voz turbou o meu silencio, obrigáchesme a preguntarme quen era o seu dono. Berrábasme a min, seino, dicíasme que merezo a pena, que non teña medo, que me farías de todo o habido e por haber menos dano. Túa voz rozaba o erotismo, facía que os calafríos me posuísen. E ti o sabías, morrías porque eu asentira e soubera que existías, pero sempre foi ao revés. Agora, durmo coa radio acendida todas as noites, por se acaso apareces e ocupas os meus pesadelos, pero vivo co temor de que xa sexas un alma libre que perdeu o seu corpo por mor das drogas.