E as follas caían sobre min. Palpaba a herba silvestre, libre, sen amansar. O solpor empezaba a comezar, o Sol a morrer. Afastáraste, procureite nerviosa. Mirabas ao horizonte...
Buscabas a maneira de parar o tempo. Imposible, dixen. E achegácheste, apresáchesme e así estivemos horas que foron momentos que semellaron un intre. E choramos por non ser todopoderosos. Só podiamos parar o tráfico e o ollar dos paxaros.
Ningún comentario:
Publicar un comentario