Agardando arrefriar das malleiras da vida, apunto desgrazas nun papel que saen da televisión. De súpeto apareces ti cuberto por unha saba branca. Recordo o que che gustaban as sabas brancas, perdernos entre elas e sair a respirar aire morriñento cheo de CO2. Xa estabas morto, xa non tiña que agardar a recibir as túas cartas e as túas chamadas dende un distante New York, xa non tiña que preocuparme se pensabas en min ou se só dabas voltas e vortas ás mazás sen mordelas. Agora era libre. Sen querer, unha bágoa escorregou pola miña meixela esquerda directa ao corazón e non souben nada máis de min, excepto que vago polas rúas dunha pequena cidade descoñecida cun cartón de viño branco na man soñando que vou agarrada a ti por New York.
Ningún comentario:
Publicar un comentario