Café grave e doce.

Un salón cheo de xente. Café e chocolate. Entre o rebumbio constante de voces anónimas, cuncas e o "fffffsssshhh" da cafeteira, estaba eu, lendo o xornal do día á vez que disfrutaba do meu café matutino, pero aínda quente demáis. Era un día normal, entre descoñecidos, coma sempre.
Erguín a cabeza e comecei a buscala. Buscaba a voz grave e doce que sobresaía de entre o resto. Toda a xente falaba, e eu non a atopaba. Roguei silencio, ignoráronme. Se non era capaz de atopala eu, tiña que pedir axuda. Achegueime á mesa do lado. "Bos días! Escoitaron esa voz?" Miráronme coma se fora un extraterrestre, un ser doutra galaxia. Segundos máis tarde, continuaron bebendo o seu chocolate coa excusa de falar dalgún tema irrelevante. Serían extranxeiros. Continuei preguntando polas mesas contiguas ata que tornei invisible e a xente desapareceu. A cafetería ficaba silandeira, silandeira coma un cemiterio. Entón, decateime da presenza dun home sentado ó fondo da estancia, vestido de negro, cun café fumegante diante súa. Apagouse o Sol daquela mañá de setembro. "Son eu" dixo sen erguer a vista. Distinguín esa voz grave e doce. Achegueime, paseniño. "Quen es ti?". Levantou a cabeza, non tiña cara.
Unha forza estrana seduciu ó meu corpo e involuntariamente agarrei unha cadeira para me sentar ó seu carón. Convidoume a un café. Quedei con el alí sempre, porque tiña unha voz grave e doce.