Non son unha flor
que arrancas ó pasar,
son forte coma a árbore,
libre coma o ar.
Non agardo por xerras,
non agardo por ti
non agardo por auga
para poder sobrevivir.
Onde quedaron os lindeiros
da miña represión?
Agora é liberdade...
Xa non quero compaixón.
P.D.: Non me gustan as rimas fáciles.
Ningún comentario:
Publicar un comentario