lirismo

na vida só namorei dunha muller. daba gusto vela: fermosísima e cun xenio, un carácter admirable. estaba tan chea de amor... estaba tan chea de amor que acabou por vomitalo.
sucedeu unha tardiña de outono no cumio dun monte inaccesible. eran as seis e comezaba o luscofusco. foi rápido. aconteceu polo exceso lírico da situación. de súpeto empezou a sufrir arcadas. despois de que eu a axudara agarrándolle o pelo e a sostivera pola fronte, notando o suor frío, botou o corazón pola boca.
limpou o sangue que lle quedaba nos beizos e bebeu un grolo de auga. o corazón seguía, latente, entre os toxos.
- que cousa máis parva - dixo - debeu collerme o frío.

Si, volver.

Si. Ás veces pregúntome por que non volvo. É cuestión de pensar e resolver a cuestión. A resposta é que non me gustan os calcetíns furados dentro das botas rotas.
Si. Ás veces penso en volver e xirar, xirar, xirar, xirar... pero non, porque os muíños controlan o exército de eucaliptos.
Si. Ás veces éntrame unha sensación coma de que volvín, pero non. Non porque non me gusta a pintura que cantas, a música que exalas. Odio as letras que esnifas.
Verás, atopei a froitaría nun cuarto andar sen ascensor.

Filloas

Como isto xa empeza a criar bicherío, pois o primeiro capítulo (ao mellor único) de Filloas sen correxir nin nada. 

FILLOAS

Chover.

El era o único mozo da aldea. Erguíase cedo todos os días e ía ao monte quen sabe a que. Algúns dicían que tiña agochado un tesouro, outros que ía verse cunha muller maior ca el, casada e con fillos. Eu penso que ía aprender cousas para non caer na ignorancia de todos os demais: deixar de coñecer o chío dos paxaros para saber que coche pasa pola estrada só con escoitar o son do motor. Un día, souben que eu estaba no certo:
— Sabes chover? - pregunteille cando o atopei sentado nun muro de pedra diante da miña casa.
— Sei. Ti non?
— Non.
— Que parva.

Herba e Colega II: Toxos.

—Ai, Herbiña... que ben estamos aquí...
—Estamos.
—Tráesme a sitios tan fermosos...
—Xa pero non volvo aquí.
—Por que? A caso non é un lugar tranquilo e...
—O regato faime ter ganas de mexar.
—Que bruta...
—Que parvo es. Que queres que che diga?
—Non sei...
—Estás mal acostumado.
Os rapaces ficaron en silencio uns minutos.
—Quéresme?
—Non te pases.
—Es mentira.
—Ti un imbécil.
—Toxo.
—Eucalipto.
—Pasácheste.

Herba e Colega I: Solpor.

—Ves a eses de alí? Son madrileños.
—Como o sabes?
—Carallo! Non ves como flipan co verde?
—Poden ser de Vigo...
—Ti es parva.
—Parvo serás ti, Colega, mira que marcho, para que me insultes...
—Non! Herba! Non me deixes só...
—Fáltalle moito?
—Ten paciencia, muller... Por que o teu nome é fermoso e a min puxéronme Colega?
—Herba paréceche fermoso?
—Claro, a herba ten unha cor... de que cor son os colegas?
—Que parvo es. Por iso te chamas Colega.
—Chámome así porque os imbéciles son os meus pais. Mira, aí vén!

A finalidade da tarde era aquela: Colega só quería ver algo tan poético como a herba á luz do solpor.

transfórmate!

o paxaro morto na boca da gata.

sabes que vou estoupar.

óllasme intentado lerme...
papel queimado.

a mosca agonizante
descansando na cabeza do cadáver.

exclamación.

poema.

non hai tempo que perder:

poema!

compota
culler
eu

dicionario:

decapitar, libertinaxe, ordenanza, picaraña, retrato, sideral, sinestesia, suspense, urinario-a, violeta, volver, zarzallo, goto... epílogo.

fin.

recreación.

roupa interior sobre un instrumento desafinado.
unha cunca pegañenta con restos de café.
libros abertos contra o chan; libros abertos contra libros; libros pechados.
un disco raiado xirando.
papeis descansando sobre o mobiliario.
unha cama desfeita.
non sei se o cadáver respira.

Toxo

Dende a miña condición de aparente desagradecida, aparente malagradecida, aparente... toxo? Dígovos que non son así. Son unha ameixa: cuncha por fóra, cousa branda por dentro, xúrovolo. Din que os ollos son o espello da alma. Pois ben, facede o favor de mirarme cando agardedes un "grazas" e non volo dea directamente. Verédelo aí. E xa. Deses momentos nos que falar é parvada (para min falar case sempre é parvada, a non ser que alguén estea afogando ou a morrer de sede ou similares).

Non vos vou deixar ler o agradecida que estou, meus.

As silvas seica cortan a descomposición, díxomo unha veciña. Iso non o agardedes dun toxo.

Fdo:

TOXO (en flor).

Ei!

tic tac tic tac

onde está o tempo que gastan?

aquí non

tic tac tic tac

rápido

sen pararse

corre!

Comedia tráxica, non traxicomedia

O voso penoso espectáculo faime rir, de pena. O que intenta ser unha comedia non é máis que un intento desesperado por procurar aceptación. Son a única no patio de butacas, ou non vexo a ninguén máis: o meu acompañante non puido vir. Todos actuades. Actuades mal.

Quero "PANO" nas acotacións do guión. Xa, por favor.

Caracolas

síntoo

(caracolas)

De película e telexornal.

Por que non habemos de tirar os recordos á reciclaxe?

Atopei unha caixa con fotos, as necesarias para iniciar unha película de domingo pola tarde na que unha tipa que vive nalgún sitio marabilloso volve ás súas orixes para retomar... cousas. Eu non quero iso, estouche ben así, pero os recordos... difusos... Non sei, chamarei á recollida de voluminosos, pero é pouca cousa: estivera ben.

Outra opción é coller un autobús e poñer música triste de fondo mentres chove e eu miro pola fiestra. Sei onde vives. Pegarte un tiro. Eu sempre saudei.

masacre.

a quen lle importa? 

hai máis mistos

Crise.

Todo cambia a todas horas, nós xa non somos os de antes, os de hai un intre, os que fomos. Desquíciome a cada segundo que pasa e a tinta das miñas verbas escorrega. Declárome pesimista, mais sempre, no fondo, a máis optimista.

Non sería correcto arrincar todas as follas que me deron algo.

Ás veces sinto, pero hoxe gústame o sangue en copas de cristal.

compenetración

queres deixarme sen aire
eu quero deixar de respirar.

a caída do imperio

mitos eróticos
que caen algún día
por falta de vasoira

laven as mans despois de ir ó baño,
non queremos bacterias no noso céspede aliñado.

poema alegre (S-Ins II)

volveranse derretir as miñas pernas
ó verte chegar

volverá escorregar o zume vermello da cereixa
polos bordos dos teus beizos.

e marcharás
e serás só un soño

e o poema alegre
será unha canción triste

voltaremos alí:
escuridade

ti, eu,
procurándonos.

sórdida insistencia...

poema de amor (S-Ins I)

constante saudade
do 'ti' que só vexo
en recordos pasaxeiros,
dos beizos
que non lembro.

a evocación
ao glorioso pasado
do noso Imperio
sálvame de non caer.

sórdida insistencia
de querer seguirnos

maldito ti
maldita eu

saber agonizar.

chegan a nós
petando na porta
as pantasmas da nosa sombra

non as vexo,
non as ulo,
poden marchar.

coma querendo non falar

Sempre que gabeo pola parede do pozo, sempre que agarro a corda para seguir  vendo a luz, apareces, non fallas, para cortala e dicirme que me deixe de cordas, que ti es a miña salvación. Sóltoa e o teu tacto bruto dame azos para volver caer na túa trampa. Toco as túas mans, que acariñaron mil libros, que tocaron cincocentas peles, que tiraron ao fondo do pozo á mesma muller, outra vez. Unha, dúas, tres, caendo...

Cousas de quentes soidades

Para cousas non-literarias e para poder contaminar a rede aínda máis, estreno Cousas de quentes soidades, unha extensión deste blogue onde falarei (e falarán) de cousas desordeadas. Vedes? Todo son cousas. Cousas. Cousas, Cousas...

mor-to

Repite comigo:

estás mor-to

queimei todos os versos nos que aparecías,
queimeime

estás mor-to

mor-to
morto
morto
morto
morto
morto
morto

morto
morto
morto

morto
morto
morto

morto
morto
morto

morto
morto
morto

morto
morto
morto

moooooooooooortoooooo

soa fermoso, tan fermoso coma o inalcanzábel infinito.

repíteo, xa:

mor-to.

fíos

sostés o fío do que penduro

sóltalo

caio

peto contra o chan

agonizo

morro

podrezo

sostés o fío do que penduro

córtoo

antes aprendín a voar.

conxo

non o fixen por nada en especial, a verdade é que só quería ir molestar á fotocopistería. aquí está, nada que perder, a maioría dos vómitos están xa no blogue.

aproveiten o tempo.

para non aproveitalo, preman aquí.

paixón.

ás veces imaxínote
berrando o meu nome

suor
calafríos

na noite
(pechada)




a miña pistola
apunta



te.

Sobrevivindo ao desgaste.

Estou na sección de conxelados e no corredor, despois de anos procurándote, apareces, coma querendo ser sombra da miña adolescencia case superada emocionalmente. Coma se seguiramos a ser eses dous que se atopan premeditadamente nun sitio do centro, recoñecémonos, cun xesto de sorpresa pola miña parte, sabía que este momento ía chegar. Intercambio de saúdos, ficamos quedos. No fío musical soa algo deprimente de Oasis.
—Oh, Oasis, dos noventa?
—Non sei.- silencio - Que é da túa vida? - preguntas coma se che importara.
Aquí. Son artista, coma sempre quixen ser. Vivo coma unha hippie de aluguer e non como carne porque é máis barata a herba, así que os domingos de cocido en casa dos meus pais son o paraíso. Asisto a manifestacións periódicamente - e sempre polo mesmo -. E xa ves, visto igual que aos dezaoito, que aos quince, que aos vinte e tres... aquí quedei. Polas noites adoito saír a ofrecer a oportunidade de pasar unha noite comigo, facéndolle un favor ao mundo e se, ninguén accede, vaia, xa me teño a min. Cando non teño nada mellor que facer, o que acontece a miúdo, asisto a conferencias aburridas de farmacia ou algo así e adícome a debuxar á xente espida. Tamén lles ensino a facer poesía a cativos que me teñen como heroína. Ás veces a xente párame pola rúa (non volvo poñer a miña foto na contraportada). Todo isto, non quero afogarte, podería resusmirse en
—Vaime ben, pero podería irme mellor - sempre mellor. Miro o teu carro. Cueiros. Fillos?
—Xa ves ao que se chega. - un sorriso de desculpa -. Ti? Confeso que te vin varias veces con nenos pola rúa...
Son fillos da miña irmá, non te emociones. Iso sí, púxenlles eu os nomes: un, Lois, por Lois Pereiro e outro, coma ti, pero ninguén o sabe. Pensan que é por algún artista raro deses que admiro en segredo. Son moi riquiños. Un quere ser astronauta e outro pintar, coma a súa tía.
—Sobriños.
—Oh, xa me extrañaba -. Extráñame máis a min a túa inversión en "potitos".
Ti tes traballo estable nalgún sitio que non me importa do aburrido que soa. Mantés a unha muller anti aborto á que se lle deu por non traballar e a tres fillos: Fresa 1, Fresa 2 e Fresa 3. Vistes polos de lagarto e cando podes vas xogar co teu veciño do chalet adosado ao teu ao padel mentres as vosas familias observan. Defraudáchesme.
Hoxe non vou saír a cazar amante, vou encerrarme na casa e chorarei coa miña gata pola túa morte e pensando no felices que poderiamos ter sido e non fomos pola túa teima de deixarme pasar ou pola miña de esquecerte. Traizoáchesme...
—Deica outra, entón, a ver se algún día volves desexarme -. Xa sabes, os que medramos a destempo estamos tolos, sábelo ben. Aínda así, mírasme extrañado. Se souberas todo o que penso... Que pronto te esqueciches da miña mente.

que si, e se non? pois nada, coma quen, que vivir é morrer e querer, matar.

ó mellor pensades que me amoldo a vós e que vou sendo, unha fotocopia, pero en realidade é que estou collendo o mellor de cada casa, aprendendo por se veñen a matarme. quizais as miñas neuronas cheguen a enfermar e sexa unha tola de tanta información que procesar, pero, quen non é tolo neste tempo? quen? eu? eu son a primeira en erguer a man cando hai que ir en contra do cosmos.

eu...

lagoas.

ando por aquí,
facendo coma quen.





deixando ás verbas correr
esófago abaixo...

énchenme de ti

Morrer.

morte

morrer

eu, morro

ti, morto

apágaste

finas

feneces

eu, morro

Ensaios.

Escena 1

MRRRRRRRR — Voute matar.

Escena 2

MRRRRRRRR — Estoute matando?
RRRRRRRRM — Non.

Escena 3

MRRRRRRR — Xa? (abanea o cadáver) XAAAAAA? (desesperándose) RESPONDE, FILLO DE PUTA! (pousa o corpo sen vida no chan) Sempre ignorándome, sempre inexistíndome, sempre mirando o teu embigo... Por iso te matei, sabes?

(Pano)

FIN.

Pathos.

A eses vermes

que removen a miña masa cerebral (B).

necesito sobrevivir,

primeiro.
un declive,
despois...

para poder recordar...

cúspeme,
expírame,
aspírame,
mútame,
mátame,
asasíname,
pero que sexa sen sangue
e poida voltar
ao meu ser

deficiente,
putrefacto,
merdento,
danzando polo teu corpo.

necesito sobrevivir,
primeiro.
unha cardiopatía,
despois.

Actividades:
1.) Contextualización mental da autora.
2.) Grao de necesidade dun psicólogo.
3.) Tempo que lle queda de vida.

Querido ti:

Que dicir que non dixera antes? Que dicir que ti escoitaras? Que dicir? Contei días e meses. Contei miradas, contei... que sei eu o que contei? Conseguín desintoxicarme, conseguín deixar de sentir as túas ausencias, a túa ignorancia, os meus desasosegos. Xa non sei que quixen dicir todo ese tempo, só sei que te esquecín, que deixei de ser adicta ao teu recordo. Que fale a música (en pasado).

Ausencias Vermellas, 1º aniversario.

Uf.

Agora cuspiríalle á cara,
pegaríalle cun tixolo
deica que quedara inconsciente,
e empezara a sangrar pola cabeza.

Pero............

 no máis profundo do meu subconsciente...

deixarme levar.

Cogito muso sum.

(non sei latín)

Non sei que escribir, escribo por facer algo. O ciruxián dixo que estaba todo ben, pero aínda teño un burato que sangra e un parche no cú, non sei que é da sanidade. Saquei un dez no exame dun deses libros que non lle gustan a ninguén... a min tampouco, así que non o lin: hai xente que fai resumos. Falando de cousas que non lle gustan a ninguén, podemos falar de persoas, e a profesora de filosofía non lle gusta a ninguén. A min si, non sei: vese que ten vocación e cando tes un profesor que non a raña, nótase a diferenza. Falando de profesores que non lle gustan á xente, poderiamos falar de xente que nos ensina cousas que non lle gusta a ninguén. A ninguén lle apaixonan os meus musos, e o agradezo: imaxinade que escribo algo sobre un muso e outra persoa escribe o mesmo: mal. Teño o Muso Alpha, que é o que máis me gusta, é o que máis me inspira e ao que máis cariño lle teño... Logo, o muso útil, que é o que me fai gañar cousas e que algún profesor me diga "unha descrición moi bonita". Despóis están os Musos Alpha Xubilados, que seguen inspirando, pero xa non é o mesmo. Por último, os musos que motivan e que estarías (estarás) triste se marchan. Facendo esta diferenciación entre musos, chegamos á primeira verdade: un nove en Filosofía. Vaime ben, pero podería irme mellor, sempre mellor, non teño ambicións.

asasina.

Nâo quero mais saber do lirismo

que nâo é libertaçao.

MANUEL BANDEIRA

cuspín,
tirei todo
abismo abaixo,
descarguei.

agora podo voar
sen contos de fadas
xa son eu,
alma lixeira

matei a todos,
tócame vivir a min
nesta agradable soidade,
nesta agradable incomprensión

asasina,
pero xa fuxín

lonxe,

moi lonxe,

afástome...

Hoxe só quero escribir que es demasiado para min.

Eu.

Eu adoitaba ser eu.
Eu...
Eu.
Agora son eles.
Eu está morto.
Soterrado.
Non escoita nada,
son eles os que cada vez botan máis terra enriba.
De eu sae unha flor.
Murcha.
Morramos con eu, irmáns.

abismos.

vía,
como
pouco a pouco,
arrastrábasme cara
un
a
b
i
s
m
o

i
n
finito,
arrastrábasme cara
un     l   o   n   g    o
malestar,
un eterno
sen
saber.

soltei a corda,
deixeite caer.

ás veces síntote vivo,
pero sei que cada vez estás
máis
morto.

Estou aquí.

Quero empezar a tiros con todo o mundo.

Quero fuxir.

Quero...

Á merda.

Tiros mentais, asasinos e neuronas tolas.

Antes o tempo víame pasar a min, agora vexo eu pasar o tempo. Parece que morro e ninguén encargou aínda a coroa de flores. Busco olladas amigas, ollos apaixonados, lugares abandonados e só me atopo a min, mira ti. Voume suicidar. Logo, metereime no maleteiro do coche e ninguén saberá de onde virá o cheiro a podre. É a mellor vinganza que se me ocorre. Tamén podo empezar a matarvos a todos, pero escapades das escopetas.

Mirando pola fiestra...

Dime, en que pensas na soidade do teu silencio? 

Que é o que pasa pola túa cabeza?

Por que todo isto?

Por que nada?

Por que sempre o mesmo?

Eu aquí, ti voando...

sensentido

— Ola, téñoche ganas.
— Eu teño unha escama de tartaruga.
— Como se chama?
— A tartaruga Manuelita, a escama Manuela.
— Non tería que ser ao revés?
— Ou ao dereito.
— Ou ao dereito.
— Tesme ganas?
— Máis a Manuelita.
— Porco.
— Sapoconcho.

Estaba esperando nunha estación ao tren, sereno, pensando o que ía facer pola tarde: quedara cunha moza á que lle gustaba apodar "Meninha".
Seica a Meninha era desas ás que se lle chaman "neofalantes", esas que cambian a unha lingua a prol da morte. Adoitaban verse, non se sabe por que, pero sempre que podían víanse, nunha desas cidades ateigadas de coches e xente apurada ás que chegar facilmente.
O rapaz traspasara as portas do tren das doce e un e pouco despois, xa pensaba na súa butaca do tren. Pensaba no que lle encantaba esa Meninha. Dicíase a si mesmo: "Hoxe teño que facela rir, sorrir e que non se sinta especial, quero que saiba que realmente é especial."
Probablemente se lle gustaba tanto esa Meninha, debíase a que ela era coma un deses libros que empezas a lelos con dúbidas e que a medida que avanzas, vas degustando cada unha desas páxinas escritas, pero cun aquel na cabeza que non che fai máis que dicir que chega o final... [...]

— P.M.R.

isto só é un fragmento, o posterior fica a vontade de cada un.

Historias oculares.

Ás veces imaxino como ten que ser o seu ollar.

Gústame a súa mirada.

Ai cando me mira...

Non me gusta que os seus ollos se mollen.

Quero que me mire.

Pecha os ollos cando paso ao seu carón.

Paralelo:

Tentarei ser breve e non afogarte coas miñas letras parvas e inútiles. Atende ben, non quero repetir nada, tampouco dicilo, pero necesítoo case tanto como a ti.
Quero que sexamos paralelos, que camiñemos preto pero sen tocarnos, sentindo a calor do un no outro. Sexamos infinitos, coma esas rectas. Inmortais nos cadernos de calquera. Prefiro non alcanzarte, prefiro non tocarte, prefiro non mirarte antes que ser secantes: achegarnos, pouco a pouco e, nun estoupido, tocarnos. Querernos nun punto, morrer e revivir. Logo, afastarnos máis rápido do que nos xuntamos e suicidarnos no abismo do baleiro.
Sexamos infinitos, eternos, gardando todas as distancias que nos separan.

Asinado:

Paralela.

New Y... Compos, Compos...

Chove en Compostela. Eu non estou alí para velo. Din que é a mesma chuvia que cae aquí, pero non, unha pinga que cae enriba da catedral non pode caer á vez enriba do meu tellado. Santiago: cidade dos meus soños, por onde corro e berro cos ollos pechados cando quero fuxir da realidade. Sempre hai algo que me impide achegarme, e cada vez está máis distante, pero non se move.
Non sei o que ten que me atrae, que me leva a desexar ir aínda que sexa para facer nada. Chove en Compostela. E eu non estou alí para velo. Xente esquivando pingas de chuvia por riba do chan empedrado e máis cousas, cousas coas que soño e non podo ver.
Noto como a enfermidade vén, achégase e faime tolear...

Deformacións.

Unha música melancólica soa na miña cabeza acompañando aos días de chuvia. Penso en todo e penso en nada: vexo vidas acabadas, existencias alongadas, soños incomprensibles, sorrisos finxidos, hipocresía. Non son diferente, son unha deformación da realidade. Eu: monstro. Eu: alma destino Santa Compaña.
Vou por un camiño fermoso, de súpeto tropezo cunha pedra e teño que dar volta. Ao lonxe vexo un rabaño de ovellas. Van cantando cancións de campamento entre unha fumareda de felicidade sen saber que un pouco máis adiante hai un precipicio. Afástome antes de que me vexan. Corro. Unha cova parece un sitio seguro, pero unha das ovellas perseguiume. Agárrome ás pedras, deixando regos de sangue. Non quero saír. A luz do Sol cégame. Átanme, lévanme con elas cara o precipicio e súmome no doce desconcerto de cancións de campamento e fume de felicidade. Prefiro morrer. Xa. Lingua de sangue. Eu: monstro. Eu: alma destino Santa Compaña. Eu: deformación da realidade.

Catalepsia.

Sinto como a ninguén lle importo: no aire mestúranse suspiros de alivio con voces de "Xa era hora" e "Chamade ao enterrador". Xuro que non estou morto, só ausente en vida desexando falecer por ter descuberto a verdadeira cara do mundo, as malvadas intencións, o finxido aprezo... tamén o dela. Fiquei morto dende que escoitei a súa voceciña de azucre entre a multitude que se ría da miña finxida morte... "Xa non me volverá tocar con esas mans de ladrón". Crinme ladrón ata aquel intre pero descubrín que non roubaba bicos, nin miradas, nin sentimentos... Tocábaa coma se fose unha viola, coma un músico intentando conseguir o mellor son. Non era nin músico nin ladrón. Enterráronme e xa, nin cerimonias nin nada. Así mellor. A catalepsia prodúceme dúbidas: non sei se rabuñar o ataúde por dentro berrando ou se morrer quedo e silandeiro. Boas noites.

reclamos II

xa me tranquilicei, a tila alpina é un bo remedio para as tolas coma min que buscan vinganza e son acosadas polo rencor, pero iso supoño que xa pasou, que escribir serve de terapia e é máis económico que un psicólogo, aínda que as respostas aos soños non sempre se atopan en Yahoo Respuestas... farteime da memoria, de recordar continuamente o que me fixo dano pero, podo asegurarvos que por agora, o que máis dano me fixo, foi un quiste sacro.

Ligazón para ver/descargar reclamos II.