Estaba esperando nunha estación ao tren, sereno, pensando o que ía facer pola tarde: quedara cunha moza á que lle gustaba apodar "Meninha".
Seica a Meninha era desas ás que se lle chaman "neofalantes", esas que cambian a unha lingua a prol da morte. Adoitaban verse, non se sabe por que, pero sempre que podían víanse, nunha desas cidades ateigadas de coches e xente apurada ás que chegar facilmente.
O rapaz traspasara as portas do tren das doce e un e pouco despois, xa pensaba na súa butaca do tren. Pensaba no que lle encantaba esa Meninha. Dicíase a si mesmo: "Hoxe teño que facela rir, sorrir e que non se sinta especial, quero que saiba que realmente é especial."
Probablemente se lle gustaba tanto esa Meninha, debíase a que ela era coma un deses libros que empezas a lelos con dúbidas e que a medida que avanzas, vas degustando cada unha desas páxinas escritas, pero cun aquel na cabeza que non che fai máis que dicir que chega o final... [...]

— P.M.R.

isto só é un fragmento, o posterior fica a vontade de cada un.