Tiros mentais, asasinos e neuronas tolas.

Antes o tempo víame pasar a min, agora vexo eu pasar o tempo. Parece que morro e ninguén encargou aínda a coroa de flores. Busco olladas amigas, ollos apaixonados, lugares abandonados e só me atopo a min, mira ti. Voume suicidar. Logo, metereime no maleteiro do coche e ninguén saberá de onde virá o cheiro a podre. É a mellor vinganza que se me ocorre. Tamén podo empezar a matarvos a todos, pero escapades das escopetas.