coma querendo non falar

Sempre que gabeo pola parede do pozo, sempre que agarro a corda para seguir  vendo a luz, apareces, non fallas, para cortala e dicirme que me deixe de cordas, que ti es a miña salvación. Sóltoa e o teu tacto bruto dame azos para volver caer na túa trampa. Toco as túas mans, que acariñaron mil libros, que tocaron cincocentas peles, que tiraron ao fondo do pozo á mesma muller, outra vez. Unha, dúas, tres, caendo...