hoxe tiña ganas de vervos, a ti e ás túas sombras: as letras cativas e furtivas, as palabras inaudibles, a música alta, o misterio do porta-luvas.
a luz nos ollos, o teu estúpido riso, a inocencia que queres quitarme e que eu quero darche en man.
todo ti, en xeral.
a túa lingua escorregando en particular;
pero fuxo do pracer.
os dedos dunha man, non sei se experta ou principiante, percorren o meu ventre, atópanme e, non! non! non! non é pecado, é dor! non!
fuxo, si, inventando unha dor, inventándome problemas para fuxir doutros. só quero chegar a aquel tempo no que nada disto acontecía.
un día poderei falar dos meus pecados, confesar as miñas perversións, confesar os meus puritanismos. supoño que no meu leito de morte... serán o que me mate, o que me empece a apodrecer, a afundir.
Ningún comentario:
Publicar un comentario