e non quero que volva

tres da madrugada. agardo ollando pola fiestra. na calma de cidade silenciada, unha ambulancia. síntome así.

sinto a chave, torpe pero experta. caes ao abrir a porta. arrástrote cara dentro, fecho, colócote para que non afogues no vómito que eu limparei mañá, unha manta enriba. boa noite, hoxe tamén solitaria. si, podería durmir con outras persoas, máis así sinto que si, aínda que ás veces pense en saír cando ti entras e caes, en deixar unha nota, en que un día chegues e eu non estea limpando os pratos. síntome así.

pero quero axudar, sempre me queda iso. eu axudo, inténtoo. sae mal e afundo. non son quen de axudarte, non son quen de salvarme. síntome así.

un día chegan caraveis e non é 25 de abril. detrás deles, ti. e todo pasou e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva e non quero que volva. síntome así.

falamos do opio e problemas menores. e non quero que volva. falamos... eu que sei? síntome así.

Eu, estigma

seime coñecedora dos meus estigmas, morro un pouco cando teño que descubrilos, que confiarllos a alguén. exteriorizo e logo pregúntome, por que? non o sei, Eu, non sei por que camiñamos pasivamente, por que non es quen de deixar ás persoas, por que te aferras pero aceptas que te abandonen. non sei, Eu, todo é moi confuso, nada me gusta, as cousas abúrrenme. teño medo, sempre medo de ser eu mesma, de rachar co que mo impide, dos blablabla. de dicir non. de dicir si. de dicir non sei. sorrir arcaicamente. a estupidez de exteriorizar con bágoas de rabia, de súpeto, seino.

o cuestionamento. ataca coma treboada, a todos os meus puntos, desde axentes, inofensivo, a simple vista, amigos.

toco a corda coa punta dos dedos, pero non medro, non son quen de acadala. tocala, sentir a súa aspereza, a dureza do traxecto para saír.

seime coñecedora dos meus estigmas, seime coñecedora das miñas responsabilidades, das miñas debilidades. a columna resíntese. gretas de antigüidade, de vellez. non sei como máis facelo. axuda, por favor, o pozo está escuro, o lodo polos xeonllos. vai frío e a humidade cala

no fondo.

salvación!

confesionario.

hoxe tiña ganas de vervos, a ti e ás túas sombras: as letras cativas e furtivas, as palabras inaudibles, a música alta, o misterio do porta-luvas.

a luz nos ollos, o teu estúpido riso, a inocencia que queres quitarme e que eu quero darche en man.

todo ti, en xeral.

a túa lingua escorregando en particular;

pero fuxo do pracer.

os dedos dunha man, non sei se experta ou principiante, percorren o meu ventre, atópanme e, non! non! non! non é pecado, é dor! non!

fuxo, si, inventando unha dor, inventándome problemas para fuxir doutros. só quero chegar a aquel tempo no que nada disto acontecía.

un día poderei falar dos meus pecados, confesar as miñas perversións, confesar os meus puritanismos. supoño que no meu leito de morte... serán o que me mate, o que me empece a apodrecer, a afundir.

intimidades, inseguridades.

ver o sol en fotos de pernas, prodúceme tristura, desacougo cando son consciente das condicións que pertencen aos portadores das extremidades que se ven na imaxe.

estou fechada a maior parte do día. o sol está máis lonxe desde a parte interior da fiestra, o futuro afástase nesta incapacidade.

só quero poder ser libre de escoller, que todo o mundo poida, que non dependa a miña desexada capacidade duns cantos vampiros que voan no ceo cincento baixo o astro mudo.

non sei, quizais acostumarme ao cheiro dunha cidade modesta, tirarme á herba sen zapatos nos días de sol de inverno, durmir a sesta nun nicho, brincar na noite  desprendendo adrenalina.

non sei, co pouco que queda, todo queda lonxe... quizais loitar?

profesionalidade

o meu principal defecto coma profesional do asasinato, é a necesidade que me obriga a voltar ao escenario do crime.

ás veces pode ser ao día seguinte
ou á semana seguinte
ou ao mes
ou ao medio ano...

porén, o lugar no que repousou o teu corpo, véxoo, coma por primeira vez, como paralela allea, día si é día tamén.

xuro que intento non facelo, fago por evitalo, pero non podo deixar de pensar no sangue, os pasos a ningures, a escuridade, a intimidade case romántica que nunca máis foi.

o sangue deixou de fluír polos meus vasos e de bañar as miñas válvulas cando decidín establecer a fin.

quizais o cadáver leve a túa cara, pero o cerebro que apodrece son eu.

tócame.

a sala está chea de escuridade, unicamente interrompida polo fulgor que emerxe da televisión. nela hai sangue, corpos desmembrados, bombas, novo modelo de aspirador, rebeldes criminais, nenos esqueléticos, problemas de corazón non cardiovasculares, unha mamila feminina pixelada...

a miña fiestra é a única que fai ruído, pola noite, cando ves visitarme, cando che suplico que me toques na escuridade...

tócame!

o meu amor cara os mundos paralelos, cara a non realidade, o meu medo cara ela.

fágome pequena, moi pequena, pequena ata non ser ninguén aquí. desaparezo.