Reunión na testa.

Xa non o quería, non o quería querer, pero a súa mente suicida aferrábase ao seu recordo. Cada vez que pasaba por diante, seu sorriso permanente desaparecía, e era substituído por unha tristura enorme, que se quendaba con esa alegría de cando vía aos demáis musos. Os musos, iso era o que precisaba. Pechou os ollos e convocou unha reunión surrealista urxente.
-Mirade, pásame isto.
-Por iso non está aquí...
-Por iso.
-Joder, tes que limpar isto, cheira a miolo podre, eh?
-Iso é o que é...
-Cala, home! Hai que axudala!
-Perdón, chego tarde.
-Este tamén?
-Si, ese tamén. Senta.
-Xa sabes que lle pasa, non?
-Sei, sei.
-Pois ben, solucións?
-Brain storm!
-Mata a todos.
-Fala con el.
-Dalle a beber cicuta, seguro que lle gusta.
-Persígueo pola rúa e mátao.
A estancia converteuse nun caos de tormenta cerebral.
-Non, non! É todo inútil!- pensaba que a idea da reunión era desacertada.
-Mira,- unha das musas pasoulle a man pola espalda- olvídao, é mellor.
-Como?
-Que o mates!
-Cala! Non sei, céntrate nutra cousa...
-Iso! Céntrate en nós.
-É boa idea... Intentareino.
-Ademáis, cada día tes máis musos...
-Xa seredes trece...
-Deberías fundar un clube de musos.