Mirando pola fiestra...

Dime, en que pensas na soidade do teu silencio? 

Que é o que pasa pola túa cabeza?

Por que todo isto?

Por que nada?

Por que sempre o mesmo?

Eu aquí, ti voando...

sensentido

— Ola, téñoche ganas.
— Eu teño unha escama de tartaruga.
— Como se chama?
— A tartaruga Manuelita, a escama Manuela.
— Non tería que ser ao revés?
— Ou ao dereito.
— Ou ao dereito.
— Tesme ganas?
— Máis a Manuelita.
— Porco.
— Sapoconcho.

Estaba esperando nunha estación ao tren, sereno, pensando o que ía facer pola tarde: quedara cunha moza á que lle gustaba apodar "Meninha".
Seica a Meninha era desas ás que se lle chaman "neofalantes", esas que cambian a unha lingua a prol da morte. Adoitaban verse, non se sabe por que, pero sempre que podían víanse, nunha desas cidades ateigadas de coches e xente apurada ás que chegar facilmente.
O rapaz traspasara as portas do tren das doce e un e pouco despois, xa pensaba na súa butaca do tren. Pensaba no que lle encantaba esa Meninha. Dicíase a si mesmo: "Hoxe teño que facela rir, sorrir e que non se sinta especial, quero que saiba que realmente é especial."
Probablemente se lle gustaba tanto esa Meninha, debíase a que ela era coma un deses libros que empezas a lelos con dúbidas e que a medida que avanzas, vas degustando cada unha desas páxinas escritas, pero cun aquel na cabeza que non che fai máis que dicir que chega o final... [...]

— P.M.R.

isto só é un fragmento, o posterior fica a vontade de cada un.

Historias oculares.

Ás veces imaxino como ten que ser o seu ollar.

Gústame a súa mirada.

Ai cando me mira...

Non me gusta que os seus ollos se mollen.

Quero que me mire.

Pecha os ollos cando paso ao seu carón.

Paralelo:

Tentarei ser breve e non afogarte coas miñas letras parvas e inútiles. Atende ben, non quero repetir nada, tampouco dicilo, pero necesítoo case tanto como a ti.
Quero que sexamos paralelos, que camiñemos preto pero sen tocarnos, sentindo a calor do un no outro. Sexamos infinitos, coma esas rectas. Inmortais nos cadernos de calquera. Prefiro non alcanzarte, prefiro non tocarte, prefiro non mirarte antes que ser secantes: achegarnos, pouco a pouco e, nun estoupido, tocarnos. Querernos nun punto, morrer e revivir. Logo, afastarnos máis rápido do que nos xuntamos e suicidarnos no abismo do baleiro.
Sexamos infinitos, eternos, gardando todas as distancias que nos separan.

Asinado:

Paralela.

New Y... Compos, Compos...

Chove en Compostela. Eu non estou alí para velo. Din que é a mesma chuvia que cae aquí, pero non, unha pinga que cae enriba da catedral non pode caer á vez enriba do meu tellado. Santiago: cidade dos meus soños, por onde corro e berro cos ollos pechados cando quero fuxir da realidade. Sempre hai algo que me impide achegarme, e cada vez está máis distante, pero non se move.
Non sei o que ten que me atrae, que me leva a desexar ir aínda que sexa para facer nada. Chove en Compostela. E eu non estou alí para velo. Xente esquivando pingas de chuvia por riba do chan empedrado e máis cousas, cousas coas que soño e non podo ver.
Noto como a enfermidade vén, achégase e faime tolear...

Deformacións.

Unha música melancólica soa na miña cabeza acompañando aos días de chuvia. Penso en todo e penso en nada: vexo vidas acabadas, existencias alongadas, soños incomprensibles, sorrisos finxidos, hipocresía. Non son diferente, son unha deformación da realidade. Eu: monstro. Eu: alma destino Santa Compaña.
Vou por un camiño fermoso, de súpeto tropezo cunha pedra e teño que dar volta. Ao lonxe vexo un rabaño de ovellas. Van cantando cancións de campamento entre unha fumareda de felicidade sen saber que un pouco máis adiante hai un precipicio. Afástome antes de que me vexan. Corro. Unha cova parece un sitio seguro, pero unha das ovellas perseguiume. Agárrome ás pedras, deixando regos de sangue. Non quero saír. A luz do Sol cégame. Átanme, lévanme con elas cara o precipicio e súmome no doce desconcerto de cancións de campamento e fume de felicidade. Prefiro morrer. Xa. Lingua de sangue. Eu: monstro. Eu: alma destino Santa Compaña. Eu: deformación da realidade.