Chámalle covarde, pero prefire evadirse.

Mete a chave na pechadura e, abre, con preguiza, coma todos os días o apartamento do que cada mes paga o aluguer, e mira que lle custa... aínda é bo que ten un traballo.

Pon o pixama e prepara un café. Xa non queda máis café, no bote do café, rematou ata o mes.

Acende a televisión, a única ventana que ten ao exterior. Atónito, únicamente iluminado pola luz que sae desa caixa, observa o mundo: sete desaucios, dous atentados, sesenta e oito políticos corruptos, cinco casos de abusos a menores, un terremoto, brotes verdes inexistentes...

Olla cara a súa dereita, a libraría. Levántase. Apaga o televisor.

Chámalle covarde, pero prefire evadirse.