E sentín.

E sentín o seu nome de poeta
escoitando no vento verbas.
Un calafrío percorreume as vértebras
e un suspiro quitoume a vida.

Corrín por escuros bosques,
sentín nos pés a area do deserto,
avermelláronseme as mans coa neve dos polos
e procureite só por sentir o teu alento.

Durmirei agardando
que os teus brazos me rodeen
e me susurres ao oído
que morreremos pillados polo olvido.

A curiosidade matounos.

Cando a túa voz turbou o meu silencio, obrigáchesme a preguntarme quen era o seu dono. Berrábasme a min, seino, dicíasme que merezo a pena, que non teña medo, que me farías de todo o habido e por haber menos dano. Túa voz rozaba o erotismo, facía que os calafríos me posuísen. E ti o sabías, morrías porque eu asentira e soubera que existías, pero sempre foi ao revés. Agora, durmo coa radio acendida todas as noites, por se acaso apareces e ocupas os meus pesadelos, pero vivo co temor de que xa sexas un alma libre que perdeu o seu corpo por mor das drogas.

TeleBANGma.

Ola, que tal estás? BANG Eu ben, certamente BANG Ultimamente recordo demasiado aquela vez que estivemos xuntos BANG Sei que foi algo parvo BANG Non podo esquecerme de ti BANG Quero que me biques deica deixarme maniotas nos beizos BANG.
V.

Esperto no amencer do mediodía querendo apreciar o luscofusco coas mans empapadas en sangue.
No teu, no seu, no noso sangue.
Pero logo, miro os teus ollos, distantes e só penso en abandonalos e afastarme da dor que irradias.

Volvo durmirme e agardo a que chegue o próximo mediodía.