Diálogos interiores III

—Pegaríache escribir novela erótica.
—Non dispoño de fonte de información.

Chocolate.

Unha tarde fría de inverno, ó carón do lume vermello e azul dunha estufa de butano.

XA.

E mutarnos mutuamente,

extinguirnos ata non saber

quenes fomos,

de onde viñemos,

confundir o principio

e o final.

Achégaste e me dis:

"Quérote"...

Non, en realidade,

nunca.

Olvidar.

Centrémonos, 

por favor.

Dende o meu oasis. Confidencial.

Fomos un oasis
no medio dun balbordo caótico
cheo de verbas
mesturadas co cheiro a cervexa.

Non podo pensar

noutra cor que non sexa a vermella,

noutros ollos 

que non sexan negros.

Esmagamos o tempo...

E el esmagounos a nós....

Rimas simples para un berro de liberdade.

Non son unha flor
que arrancas ó pasar,
son forte coma a árbore,
libre coma o ar.

Non agardo por xerras,
non agardo por ti
non agardo por auga
para poder sobrevivir.

Onde quedaron os lindeiros
da miña represión?
Agora é liberdade...
Xa non quero compaixón.

P.D.: Non me gustan as rimas fáciles.

Oceanía.

Ela chegou.
Fíxo liscar a incomprensión que me oprimía.
Colleume da man e facendo que non lle importaba, sacoume sorrisos. Moitos, máis que eu a ela.
Agora sei que é que non che xudguen
que haxa alguén no que poidas confiar
e alguén con quen poder falar sen que poña cara de aburrimento.
Aburrimento é o que nos desgasta.
Vai facer dezaséis xuños que nos atopamos nun hospital provincial por cousas da vida...
Ou por cousas dos nosos pais.

América.

Como pensar que esa rapaza de pero roxo esa á que miraba mal, desa da que estaba distante, esa que ata fai pouco, que a coñecín de verdade, prefería evitala.
Un día, grazas á señora das funcións, empezoume a chamar África.
—África!
—América!
Logo Oceanía, e Asia, e Europa, e Antártida... Somos un todo nolas seis, pero iso non fai falla dicilo.
A razón de todo isto, é dunha cousa que me deu, esta mañá, escrita na miña calculadora, e que (debe de ser que estou demasiado sensible) case me fai chorar da emoción... Non sei, gustoume.

África

hermosa flor roja

de pensamientos revolucionarios

y en contra de la 

opresión.

África, preciosa,

continete conquistado

de alma noble.

—Olema Kanúsica.

Grazas, América :'3

"Non me gusta circular pola dereita. É coma seguir a corrente e refuxiarse na seguridade de algo porque si, sen cuestionarnos por que circulamos por ese lado."

É unha frase da "novela" que ando a escribir. Non sei se vai ser novela ou non, pero en caso de que o sexa, probarei sorte e se non, a publicarei nalgún blog.
Estiven pensando en escribila baseándome no presente, no pasado, nos soños dun "alguén" e nas cartas que lle escribe a outra persoa. Todo é outra ensalada mental, pero agardo que vaia collendo forma. A verdade, non lle vexo todo o futuro necesario, pero se intentará.