Páxinas

martes, 29 de xaneiro de 2013

Mini escritora.

Dende hai tempo, dende a miña máis terna infancia, quixen ser escritora. O outro día facendo "limpeza" atopei un caderno que escribiramos os "escritores" de clase, cada un cos seus contos. Ocorreuseme a idea de publicar neste blog algúns contos para que vexades as miñas orixes... Bueno, aí vai... (Esta é unha especie de "colección" que fixen de mini relatos):

LOS CUENTOS DEL SOL Y LA LUNA (fábulas) 
Non sei a que vén o de "fábulas"

LAS FLORES DE ORO
Érase una vez una niña que vivía con sus padres debajo de un puente, eran muy pobres, tampoco tenían dinero.
Un día la niña se fue a pedir al mercado. Por el camino se encontró una flor. No era una flor cualquiera, era de oro. La cogió y se fue para debajo del puente. Se fijó en que la flor tenía 13 pétalos y cuando se puso a arrancarlos y cada pétalo se convertía en 10€ y así hasta que se los arrancó todos. Consiguió 130€ y se fue a pedir al mercado. Todos los días se repetía la tarea. Todos los días se encontraba una flor de oro. Hasta que un día consiguió 300€ y así fue como salió de la pobreza aquella familia.

EL LIBRO MÁGICO
Érase una vez un niño que leía mucho y nunca jugaba. En ese colegio corría el rumor de que había un libro mágico.
Un día en el recreo en vez de ir a jugar fue a la biblioteca y se puso a buscar. Lo encontró y ponía "Libro mágico de los mundos". Lo abrió por el medio y había dibujado un campo. Le dio a un botón que estaba al lado de la foto y el libro lo chupó y apareció en un campo así hasta que se cansó de leer y desde esa fue un niño normal, jugaba cuando tenía que jugar y leía cuando tenía que leer.

EL PEZ POBLADO
En las profundidades del mar había un pez que estaba poblado por dentro, había 180 habitantes.
Sus habitantes tenían un problema, que se mareaban porque se movía mucho. Un día a un niño se le ocurrió una idea:
—Nos vestiremos de submarinistas y cuando el pez abra la boca saldremos.
—¿¡Pero con qué haremos los trajes!?
—Bah! Da igual, saldremos con ropa normal.
El pez abrió la boca y todos salieron nadando muy rápido y justo cuando el último salió, el pez cerró la boca y todos nadaron a tierra firme. Así se dejaron de marear y fueron gente normal.

CAPERUCITA AZUL Y EL LOBO MORADO
¿Conoces el cuento de Caperucita Roja? Pues este es igual pero al revés.
Un día la madre de Caperucita le mandó a casa de su tía.
Se encontró con el lobo y el lobo le dijo:
—Dame todo lo que tengas!—Caperucita, en vez de hacerlo le dio un tortazo.
—¡Ay, ay, ay!—dijo el lobo—¡Me lo pagarás!
Y Caperucita se fue tan campante. El lobo intentó vengarse... ¡Unas 80 veces! Caperucita Azul llegó a casa de su tía y merendaron juntas. Mientras que el lobo tuvo que estar una semana comiendo hierba de castigo.

(Como poderedes observar, nin de pequena estaba ben da cabeza. Está escrito todo tal cual)


luns, 28 de xaneiro de 2013

P.O.E.S.Í.A.

Espir a alma sobre un papel.
Morrer en cada verba,
vivir en cada verso.

Deixar a mente fora da cabeza,
sentir,
soñar...

Soñar cunha Utopía perfecta,
na que só existamos ti e mais eu,
a poesía
e esas bolboretas asasinas
que nos dan vida.

domingo, 27 de xaneiro de 2013

Tempo.

Un segundo é un segundo.
Un minuto, un minuto.
Unha hora, unha hora.
Un intre, serán uns minutos.
Días, semanas, meses, anos, lustros, séculos...
E que é "tempo"?

Cousas que odiar:

As pelexas e as discusiós sen razón, as queixas que non veñen a conto, as consecuencias que son culpa dun mesmo.
Os berros reiterativos.
Que non se de a razón cando un a ten, que chegue un punto no que non sabes xa que posición defender.
As persoas materialistas e superficiales.
A min.

venres, 25 de xaneiro de 2013

Xa sabes.

—Como se di... iso.
—Iso o que.
—Xa sabes...
—Oh! Xa vexo por onde vas...
—E?
—Eu tamén a ti.
—Contro, Robin, estragáchesme o batmóbil contra un penedo? Xa podes correr...

xoves, 24 de xaneiro de 2013

Putrefacción.

Putrefacción nun miolo ateigado de eirugas que procuran na merda dunha mente desfeita pola humanidade.
Olvido nun corazón solitario e aparentemente insensible do que nada bo pode saír.
Odio na mirada duns poucos, esperanza na de outros. Indiferenza noutras tantas.
Morte, fame, dor, sufrimento, desigualdade...
Putrefacción nun mundo ateigado de eirugas que procuran a riqueza na terra desfeita pola humanidade.

sábado, 19 de xaneiro de 2013

Sentimentaloide.

Odio ser unha sentimental dos pés á cabeza.
Odio ter sentimentos.
Para que servirán?
A partir de hoxe serei insensible.

venres, 18 de xaneiro de 2013

Suspirar?

Suspirar?
Suspira, pero cando non esteas falando coas túas musas,
cando non esteas buscando inspiración,
cando non vaias por Santiago,
baixo a chuvia.
"Que suspiro máis sospeitoso"
"De sospeitoso nada"
E quedas en silencio,
mollada coma un pito.

Bolboretas no miolo.

Non sabes nada, nada de min, pero ti es coma un hipster co cine francés, que cre que o sabe todo pero non ten nin idea.
Non sabes o que sinto, non sabes nada da miña forma de sentir.
Terte preto e non poder estar contigo.
Terte lonxe e...
Sabes unha cousa?
Nin eu sei o que sentir.

xoves, 17 de xaneiro de 2013

Fuxir.

Fuxir.
Fuxir do imposible.
Fuxir del.
Fuxir dunha morte inebitable.
Fuxir, correr, tropezar.
Morrer.

Unha televisión que falaba e ninguén escoitaba.

Chovía, vaia se chovía. Nunca tal vira na miña vida. O cuarto estaba en silencio. Só chegaba aos meus oídos o son da chuvia e o rebumbio da gran cidade. Unha televisión que falaba e ninguén escoitaba.
Espertou de súpeto, coa suor fría pola fronte. Ollos escuros, miráronme. Deixei de observar á nada que había detrás da caixa parva para contemplar a súa mirada, brillante, mesmo semellaba gaza.

mércores, 16 de xaneiro de 2013

Improvisación cerebral.

Sete pasos,
seis metros,
unha pausa,
un choque.
Alma de lobo, sí.
Ten alma de lobo.
E de Perfección.
Eu coñecina, 
pero ela a min non.
Olor a café e chocolate,
nunha tetería no medio da nada.
E as fiestras,
espellos de realidade.
Xornais nunha lingua allea.
Música de ningures.
El,
coma un cometa,
desaparece nun intre.
Pero sigue
na miña mente.

martes, 15 de xaneiro de 2013

Máis pingas, máis pingas!

Son consciende de que isto é máis ben un froallo, pero estou orgullosa de vós, homiños e mulleriñas.


Non sei que dicir *emociónase*. Vale, non, non é para tanto, pero é que me sinto importante. Gracias aos "Peregrinos" que pasan polo blog, e que volven (e recargan a páxina). Gracias aos musos, e musas, psicodélicos, psicodélicas, flacos e flacas da miña vida, os que me inspirades para escribir merda (non vos sintades ofendidos) e facedes que me frustre, e que escriba cousas deprimentes. Gracias aos que aínda sen ser galegos, vos esforzades para ler a nova cara de "Never Fuck Again 2.0". Gracias aos que estivéstedes "preto" dende o principio do meu bloggerío. Gracias ós I's Psicóticos, váteres parlantes e gatos surrealistas. Gracias a eses críticos literarios que collo por banda e lles obrigo a ler as miñas pallas mentais. Gracias a todas esas persoas, e máis.
Xa basta, coido que esta entrada está rozando a ñoñez.
Por certo, voume presentar a un concurso literario (dous se son pequenos). Desexádeme sorte, que é o que necesito. Polo demáis non hai nada que facer.
Agardo que isto, algún día sexa o máis parecido a unha treboada.
Graciñas, outra vez,
e non saiades da casa sen paraugas que vos poñedes coma pitos.

venres, 11 de xaneiro de 2013

Os vinte e tres marelos.

Se vos interesa, comecei a escribir "Os vinte e tres marelos" xa que necesitaba escribir algo "en serio" por fin.
Haberá cousas reais, pero sobre todo, feitos ficticios ou fóra do tempo no que verdadeiramente pasaron. 
Espero rematala algún día e, entre outras cousas, encontrar ós meus vinte e tres amarelos.

xoves, 10 de xaneiro de 2013

N.A.D.A.

Síntome inútil. Por non variar. 
Non sei nin por onde empezar,
nin por onde acabar.
Así que creo que xa está.

Nada máis que engadir.


Extraños caminantes.

Nese lugar onde riamos,
nese lugar onde chorabamos.
Rematamos por ser
dous completos extraños.

[...]

Desapareceu o amor.
Desapareceron os bicos,
os agarimos.

Eramos camiñantes no camiño,
sen ceo estrelecido.

Diálogos interiores II

—Es inútil.
—Non, non o son.
—Iso é o que cres.
—E que non o son.
—Sí. Aspiras a máis do que podes conseguir.
—Nada é imposible.
—No amor tampouco?
—...
—Non te das conta de que lle gustan as mulleres guapas, simpáticas, cultas... E ti? Que tes ti?
—Nada.
—Pois deixa de soñar.
—Deixame.
—Só quero abrirte os ollos...
—Queres amargarme. Vaite.
—Como ti queiras, pero el seguirá ignorándote. Es moi pouco ata para unha amizade.
—Dame igual. Fóra.
—Como queiras...

Quedou alí, inconsciente, a súa mente obedecera.

martes, 8 de xaneiro de 2013

Dadaísmo emocional.

Inculta.
Despistada.
Soñadora.
Deprimida.
Insensible.
Insípida.
Borde.
Falabarata.
Obsesiva.
Insignificante.
Frustrada.
Antisocial.
Sensible tamén.
Inconformista.
Pasiva.
Acomplexada.
Vaga.
Pesada.
Apoucada máis ben.
Desfeita.
Orgullosa.
MEEEEEH!
SON FELIZ.

Comfortably Numb.


Futura lembranza.

Unha vez coñecín a un que fixo de actor de fondo nunha película de Antena 3.
Outra vez, a un guitarrista que foi a un mesmo festival que Heredeiros.
Tamén coñecín a 57,5 suicidas. O medio suicida son eu.
A deprimidos, soñadores.
Aspirantes a actor,
aspirantes a escritores, guionistas e poetas.
Cando cheguen ao máis alto, que se lembren de min.

luns, 7 de xaneiro de 2013

Autorretrato.

Penso na vida e reparo na dos demáis, das persoas iguais ou maiores ca min, no que fan, e no que fago e farei eu. Logo érgome da cadeira e mírome ao espello, póñome de perfil e cun suspiro intento meter cú e barriga.
Achego a cara ao seu reflexo, deixando o corpo atrás. Suavemente, levo a miña man de dedos gordos e torpes á acné da miña fente e, esquivando os meus lentes, pasa pola pel morta e seca do meu nariz, ata chegar ós grans do meu queixo.
Segue baixando e, unha vez no pescozo, a miña man, servíndose da súa inutilidade intenta planchar unha e outra vez a papada, froito da miña obsesión cos flans de queixo.
Finalmente, á man súmaselle a outra compañeira e ambas fan unha carreira, polas miñas curvas sorteando as pequenas lombas formadas por graxa e máis graxa, ata chegar á cadeira. Sen despegar as mans quedo ficando quieta mentres miro as miñas pernas. Voluminosas. Deixan un extraño rombo no medio, cuxa diagonal menor é a linea horizontal que une aos xeonllos. Deformes.
Vendo isto, con mirada desolada, coma contemplando un Guernica corporal, en vez de subir a tensión con só observar tanto azucre nun só corpo, baixa a autoestima, volvo á miña cadeira e refúxiome detrás dunha pantalla. Mentres tanto, os demáis avanzan e eu penso neles.

xoves, 3 de xaneiro de 2013

Empanadillas con valor sentimental.

É incrible os recordos que nos poden chegar cando escoitamos unha canción, comemos algo, ou estamos nun sitio.
Cando isto ocorre, ordéaslle á túa masa cerebral que busque, que busque sentimentos no presente. Ás veces os atopa e, unha vez vencido o orgullo, dis o que tes que dicir. Noutros casos, só atopa sentimentos no pasado, recordos, pero eses recordos fante sentir ben, feliz, e recordas o ben que che fixeron sentir cando eran sentimentos no presente.
E por iso, nunca olvidarás iso, xa que pequenos detalles, coma aquela canción ou aquel sitio, manterán ese recordo vivo.

Chámalle covarde, pero prefire evadirse.

Mete a chave na pechadura e, abre, con preguiza, coma todos os días o apartamento do que cada mes paga o aluguer, e mira que lle custa... aínda é bo que ten un traballo.
Pon o pixama e prepara un café. Xa non queda máis café, no bote do café, rematou ata o mes.
Acende a televisión, a única ventana que ten ao exterior. Atónito, únicamente iluminado pola luz que sae desa caixa, observa o mundo: sete desaucios, dous atentados, sesenta e oito políticos corruptos, cinco casos de abusos a menores, un terremoto, brotes verdes inexistentes...
Olla cara a súa dereita, a libraría. Levántase. Apaga o televisor.
Chámalle covarde, pero prefire evadirse.