Escribía, eu non entendía o que dicía. Miroume con cara de desprezo e arrancoume a folla das mans facendo que olvidase a súa letra escrita a pluma, descoidada pero preciosa. Os ollos contiñan unha mestura de odio e incomprensibilidade e, dende aquela, non volveu dirixirme a palabra.
moi bonito ._. ou non ._. depende... quen o mire, claro
ResponderEliminar