Diálogos interiores.

—E que tal con aquel mozo?
—Xa sabes...
—Que imbécil es.
—Gracias, non fai falla que mo recordes.
—E que? Agora quen está.
—Ninguén.
—Segura?
—Segura.
—E ese rapaz... ese co que non falas, pero miras moito, así como querendo dicir que...
—Non é nada. É un "muso", e o sabes.
—Non estou segura.
—Nin eu.
—E o outro?
—Que outro?
—Ese que...
—Shh... Tampouco nada. Non, non estou namorada.
—Sí, e o sabes.
—Cala, por favor.
—Non queres falar comigo?
—Non.
—Entón para que me chamas?
—Non te chamei. Vaite, por favor.
—Non podo, estou dentro de ti. Non me dés, será peor para ti.
—CALA!

A sangue rodeaba a súa cabeza, cunha expresión facial de tristura. Sostiña unha tixola na man.

Un cadaleito xoven e atormentado.