— Xa falaches con el?
— Sí...
— E?
— Non sei se volver.
E eu, coma público dunha traxedia grega, decidín que se baixase o pano e, despois de que o patio de butacas se baleirase da xente que comentaba a obra con aire crítico e sentimental, escoitáronse saloucos no escenario en penumbra. Laios reais.
Ningún comentario:
Publicar un comentario