O mesmo de sempre: rutina

Chegas á casa, cansa.
Non queres saber do exterior, pero, coma cousa da rutina, acendes ó primo da caixa retrasada.
Agardas e agardas. Por fin podes volver a realizar, coma todos os fodidos días da túa puta existencia, o ritual de entrar en Google e teclear os datos da túa conta de usuario nesas redes para dar pena á xente.
Ah! E o teu blog... Non te esquezas.
Ves novidades de xente que é mellor que ti. Les así polo miúdo, non queres deprimirte máis, a túa autoestima creativa xa está demasiado baixa. Pero a túa man, aliada co cerebro e o rato, fai clic nun enlace. A un blog. Ábrese e lees todo. Con detalles.
Mira, ten mellor deseño ca teu blog.
Ten máis seguidores.
Ten comentarios.
Máis visitas.
Escribe mellor ca ti.
Empezas a odiar máis á xente,
non aceptas que te superen.
Pensas: "Pois que merda!"
E escribes isto.