Morría

Tremelicábanme as pernas,
movíame dun lado a outro,
miraba cada "tic,
cada "tac" do reloxo.

Morría...

As mans sudábanme,
o corazón críase corredor de maratón,
non sabían que facer,
necesitábano.

Morría...

Alí saiu,
entre privilexiados que pasean seus libros,
de A Coruña a Vigo.
Alí estaba el.

Morría...

Os nosos ollos se buscaron,
encontráronse.
E nun arrebato de desesperación,
as nosas retinas ordenáronlle ás pernas que corresen,
correron. Rápido. Moi rápido.

Naquel intre, o tempo se parou
e, os nosos beizos,
traspasaron toda distancia posible,
toda a que podía haber...

Nunha curta porción de tempo,
regresamos alí.
Todo parecía ser soño.

Morría...

Subeu.

Quedei ficando,
alí quieta,
mirando como a distancia
aumentaba,

aumentaba, 

aumentaba...

Bágoas nos ollos.

Morrín.