Destrozada.

— Xa falaches con el?
— Sí...
— E?
— Non sei se volver.
E eu, coma público dunha traxedia grega, decidín que se baixase o pano e, despois de que o patio de butacas se baleirase da xente que comentaba a obra con aire crítico e sentimental, escoitáronse saloucos no escenario en penumbra. Laios reais.

Transit of Venus.

É o nome do último disco de Three Days Grace, un dos meus grupos favoritos, está ben deberiades... Bueno, non veño aquí a falar do disco, senón da persoa que mo pasou. HEHE

El é o Sr. Hitos.

Non sei como comezou todo, a verdade... Supoño que el descubreu o meu blog por razóns sobrenaturales e blabla.

É unha persoa bastante pesimista, e non atende a razóns cando se trata de intentar animala. Adícase a escribir mentres existe, e a pasarme emoticonos chachis polo messengger.

É moi bo amigo, e preocúpase pola xente e blablabla.

E iso.

E sabedes que? Está aprendendo galego (?)

Seu blog.

Un saúdo.

Dous se son pequenos.

A 9ª sinfonía.

Abriu a porta. Ela estaba centrada na 9ª sinfonía. Virouse cara el.
— Que che parece?— non respondeu — Entendo, non tes palabras para...  Que fas?
El, como cousa dun relato do realismo, sacou da súa cazadora de coiro negro unha fouce e achegouse a ela.
Empezou a golpeala ca arma coma se fose un centolo acabado de cocer. A sangue, coma salsa de tomate, manchaba toda a estancia. Os ollos da rapaza miraban, fríos e inertes a un punto no infinito. El, nunha última acción, colleu a fouce e fixo o que se veu obrigado a facer, deixando xunto á moza, un cadaleito dunhas 19 primaveiras digno de fotografar.

Acouga, meu!

Ilustración por cortesía de T. Wolf  http://trassiwolf.blogspot.com.es/

Non sei por que a xente vive tan estresada.

O peor, é que nos extresan ós demáis.

Vou coller a recortada para seguir durmindo a sesta...

"O día que
cambiei de idioma"
(A historia dunha rapaza á que
condenaron os fachitas)

Un día produtivo

Saín da casa cos carteis baixo o brazo.
Fun andando, a rúa dese pobo extraño para min, esa tarde, estaba deserta.
Ía frío, si, estábase ben.
Pero había unha tensión no ambiente, a pesar de que non houbese ninguén.

Cortei cos dentes o celo e, despois de darlle uns golpes ca man, apareceu unha señora, que veu, curiosa a interesarse polo papel aquel da marquesiña.
Comezaron a pasar coches e, dous velliños que ían nun tractor, saudaron felices.
Comecei a andar, de volta a casa e botei unha carreira telepática cunha vella,
os cans saudábanme.

Cheguei.

Cerrei a porta e axexei pola ventá. A xente parábase a charlar, feliz, rindo. Nunca tal vira...
Fora como se ao poñer os carteis, a xente saira á rúa, con esperanza...
¿Poderemos facer algo?

O mesmo de sempre: rutina

Chegas á casa, cansa.
Non queres saber do exterior, pero, coma cousa da rutina, acendes ó primo da caixa retrasada.
Agardas e agardas. Por fin podes volver a realizar, coma todos os fodidos días da túa puta existencia, o ritual de entrar en Google e teclear os datos da túa conta de usuario nesas redes para dar pena á xente.
Ah! E o teu blog... Non te esquezas.
Ves novidades de xente que é mellor que ti. Les así polo miúdo, non queres deprimirte máis, a túa autoestima creativa xa está demasiado baixa. Pero a túa man, aliada co cerebro e o rato, fai clic nun enlace. A un blog. Ábrese e lees todo. Con detalles.
Mira, ten mellor deseño ca teu blog.
Ten máis seguidores.
Ten comentarios.
Máis visitas.
Escribe mellor ca ti.
Empezas a odiar máis á xente,
non aceptas que te superen.
Pensas: "Pois que merda!"
E escribes isto.

Na habitación do lado.

Na habitación do lado, gústame escoitala rir.
Que ría, aínda que sexa coa máis mera parvada que saia na televisión.
Gústame escoitala rir, sabendo que está mal.
Pero esfórzase por non preocupar.
Que ría,
que xa chorará...

Morría

Tremelicábanme as pernas,
movíame dun lado a outro,
miraba cada "tic,
cada "tac" do reloxo.

Morría...

As mans sudábanme,
o corazón críase corredor de maratón,
non sabían que facer,
necesitábano.

Morría...

Alí saiu,
entre privilexiados que pasean seus libros,
de A Coruña a Vigo.
Alí estaba el.

Morría...

Os nosos ollos se buscaron,
encontráronse.
E nun arrebato de desesperación,
as nosas retinas ordenáronlle ás pernas que corresen,
correron. Rápido. Moi rápido.

Naquel intre, o tempo se parou
e, os nosos beizos,
traspasaron toda distancia posible,
toda a que podía haber...

Nunha curta porción de tempo,
regresamos alí.
Todo parecía ser soño.

Morría...

Subeu.

Quedei ficando,
alí quieta,
mirando como a distancia
aumentaba,

aumentaba, 

aumentaba...

Bágoas nos ollos.

Morrín.

Seica chove.

¿Por qué?
Pois porque si.
Blah blah.
Isto non é unha entrada coherente.
Nin a miña vida.
Nunha arroutada dixen: "Cambiar nome blog, galego"
E este é o resultado...
Non sei, será un blog en castrapo...
Es que me da pereza cambiar todo...
Pois iso.
A facer cousas produtivas!
Ou a durmir...

Liberdade.

Meu corazón palpita nunha gaiola,
lisa e sen pechaduras,
imposible de abrir:
unha gaiola.

Pregunta por ela.

Ou a caso a liberdade básase na cultura?
Unha persoa ignorante pode ser libre?

Non sabe que é,
pensa que é boa,
dixéronllo,
e non se equivocan.

Liberdade é o seu nome.

Berra entre saloucos,
pola noite,
desesperado por atopala.

Meu corazón perde a esperanza...

Como é?
Roxa, lacia?
Mirada escura, gaza?
Existe?
Ou é unha simple musa?

Aló a ven,
aclamada polos escravos
rompe a gaiola,
libérao...

Pero daquela, xa está morto...