Un segundo mais eu podemos facer un minuto.

A fiestra aberta.
O can do veciño, o que canta polas mañás (o veciño, non o can), ladra (o can, non o veciño).
Un señor pasa correndo. Imaxino que non estará só canso físicamente, senón do mundo.
As rancheiras do disco que lle regalei á miña nai polo seu 46º aniversario soan a todo volume, para que ela poda escoitalas, mentres plancha, noutra habitación.
Mentres o mundo se move, conto o que pasa e non fago nada para cambialo, chego á conclusión de que o que teño que facer é plantexarme por onde tirar.