Media noite. Ela camiña por una rúa escura, deserta. Casas de apariencia deshabitada. Nadie a ve. Só eu. Non sabe que estou pero me sinte. Acercome. Da a volta, sobresaltada: "Ah, es ti", di recuperando o aire. "Nada bo para ti", penso. Sigo camiñando ó seu lado. Xa é a hora. Saco a arma. Esta vez a arma no era a arte, ni o amor, ni sequera a paz, ela mo quitara todo. Agarrei por ela rápidamente, non tivo tempo a gritar.
Ao corazón, por termo quitado todo.
Ao corazón, por pavonearte de nada.
Ao corazón, por infravalorarme, sobrevalorarte.
Ao corazón, pola túa maldade recuberta dalguén adorable.
Ao corazón, por eses sonrrisos arrebatadores que fan que ninguén me crea, cantos de sirea.
Sóltoa, non respira. Unha expresión de dor recorre seu rostro. Ollos insensibles, cristal inerte. Cérrollos. "Boas noites", susúrrolle ao oído, "Ata mañán".
Encontraranme.
Non negarei o crime.
Durmo a seu lado, o asfalto está frío, a lúa chea.
Ningún comentario:
Publicar un comentario