Cinta.

O presente naceu do odio pesimista no que todo se transforma en inimigo, os inimigos que nos obrigan a pensar na tentadora idea de aferrarnos á cama para non saír nun lustro ou tres. Vomitei tras a borracheira de cubata de tenrura nunha esquina calquera dunha cidade que non chega a vila. A resaca é aínda peor.

Só me tranquilizou a voz de Iolanda, cando deliraba na indixesta de problemas. Aportoume carácter, estoicismo e unha linguaxe coa que poder mandar ao mundo ao demo de boas maneiras e parecendo unha persoa agochada tras a fachada da adolescente decadente que nalgún momento todos necesitamos ser. Outras veces é a imposición da tristura polo odio, polas imaxes.

Vivo nunha película apátrida con planos malos, aburridos e trama que incita ao suicidio. Son a protagonista (polo menos) paseando por unha praia que da ao mar aberto deixando pegadas que se borran nuns minutos.