lirismo

na vida só namorei dunha muller. daba gusto vela: fermosísima e cun xenio, un carácter admirable. estaba tan chea de amor... estaba tan chea de amor que acabou por vomitalo.
sucedeu unha tardiña de outono no cumio dun monte inaccesible. eran as seis e comezaba o luscofusco. foi rápido. aconteceu polo exceso lírico da situación. de súpeto empezou a sufrir arcadas. despois de que eu a axudara agarrándolle o pelo e a sostivera pola fronte, notando o suor frío, botou o corazón pola boca.
limpou o sangue que lle quedaba nos beizos e bebeu un grolo de auga. o corazón seguía, latente, entre os toxos.
- que cousa máis parva - dixo - debeu collerme o frío.

Si, volver.

Si. Ás veces pregúntome por que non volvo. É cuestión de pensar e resolver a cuestión. A resposta é que non me gustan os calcetíns furados dentro das botas rotas.
Si. Ás veces penso en volver e xirar, xirar, xirar, xirar... pero non, porque os muíños controlan o exército de eucaliptos.
Si. Ás veces éntrame unha sensación coma de que volvín, pero non. Non porque non me gusta a pintura que cantas, a música que exalas. Odio as letras que esnifas.
Verás, atopei a froitaría nun cuarto andar sen ascensor.