A fin de todo.

A morriña que se converte en treboada.

A sequía que fai ó deserto.

As células que forman a vida.

As letras que fan á palabra.

Os fíos que tecen o texido.

As plumas que acubillan ó paxaro.

Os pétalos que fan á rosa.

Os grans que crean á amora.

O sentimento que fai á canción.

As miradas que fan ó bico.

As emocións que destrozan...

...todo.

Alma soluble.

Soa, na cama, mirando cara o teito, recordo o sabor do café soluble, que agora fica frío ó meu carón, a falta dos teus beizos. Frío, coma o noso cadaleito, que repousa nalgún burato no chan en calquera lugar deste mundo, ou do noso. Descompasada co meu corpo, a miña mente vagaba libre e veloz, libre ata que caeu nalgún pozo escuro por exceso de velocidade. Ou campaneou por un terraplen.
Soa, na cama, mirando cara o teito, recordo o sabor do café soluble, que agora fica frío ó meu carón. Espida.
E así é como morrín.

Coleccións.

Colecciono cápsulas de café, bolígrafos sen tinta e carteiras baleiras.
Petos con forma de porco e de rá. Moedas de céntimo.
Cámaras inservibles, bubucelas insonoras e tarxetas de presentación descoñecidas.
Tikets que acreditan o meu lixeiro subrepeso, billetes de tren Vilagarcía-Vigo e outros de autobús a Baiuca que atopo abandonados nalgún asento.
Envoltorios que significaron algo, cancións con recordos e vinilos raiados.
Poesía manuscrita e anotacións de lapis a pé de páxina.
Colecciono de todo e de nada, só para encher o baleiro abismal que me ocupa.

Tanto realismo

fíxome vomitar.

Sempre.

Tranquila, estou contigo, non chores, por que choras? Estou contigo, contigo e con todos, non son de ninguén, non, pero estou con todos e todas. Quizais nacín para apoiar, dende logo, gústame facelo, pero non con palabras, as verbas non son miñas, miñas son as apertas, o silencio, esas cousas, nunca as palabras.
Estarei contigo sempre, ou case.

Palabra: Laranxa.

Unha palabra, dous minutos.
Dous minutos?
Dous minutos.
Pouco.
Pensa.

Ti.
Laranxa.
Laranxa?
Laranxa.
Non chores.

Síntome coma
nunha terapia en grupo
ou a soas
co meu psicólogo.

Tende claro
que na poesía
hai que controlar
cada
sentimento.

Si,
pero os saloucos
veñen igual.

Laranxa?
Solpores
Laranxas
Non sei.

Pouco.
Pensa.

—Ola, Laranxa.
—Non son laranxa.

Aproveitar

mal

a unha

poeta.

Un pouco de "Amélie", por favor...

(quen di por favor di carallo)

Presentación inútil que tería que ter feito hai tempo.

Son Afra, Afra Martínez Torrado, dos Torrados de Trabanca. Bisavós enfrontados na Guerra Civil e tal e cual. Outra historia, outra historia de futura vella tola, tola rodeada de gatos. Tamén Virguliña, Virgu ou Vir e Pepa, para algúns.

Gústanme os solpores laranxas ou rosados na Ría, dende a praia, soa... Soa ou acompañada dalguén que poida estar en silencio ata que marche o Sol ou cantando unha nana mental, para que durma antes e así na escuridade, falar. Ou non.
O olor da herba recén cortada e o asfalto mollado pola chuvia (só no verán) . A chuvia, pero só se é suave e só refresca, non molla, porque non me gusta estar arrefriada, so ter febre e na cama dos meus pais en días mollados, non nestes que primeiro chove e logo loce o Sol.
Os prados verdes, moi verdes, grandes, con algún carballo solitario, vacas e un pai francés (máis ben bretón) que exclame "Hm... la Bretagne!" e que logo tire os contenedores. Tamén estan ben as fragas con regueiro e un camiño de carro cheo de landras e bugallos.
Gústanme as persoas que berran "Galiza ceive" ou as que me saudan cun "Camarada" ou ben un "Maldita roja comunista, vete a la URSS" Admiro ás escritoras galegofalantes feministas, medio nacionalistas medio "rojillas". Tamén me gusta a xente noxentamente influenciable, pero non me gusto. Tampouco me gusta a calor nin os señores que me chaman "guapa" pola rúa, por mentireiros e vellos verdes. Non me gustan as despedidas nin os reloxos. Nin os nenos. Nin a maioría da xente...
Os que non sabes se che están falando de humor negro ou son así, os que non aprecian as túas ideas (aínda que sexan absurdas), os que che fan perder o tempo e non llo podes reclamar, os que infravaloran o esforzo...
Os paraugas tampouco, recórdanme ao instituto.
Teño que acabar agora?

"Tal e cual" como filosofía.

COUSAS.

Se perdo eu, cousas.
Se perdes ti, cousas.

Xap nn m krs?

Chámanlle poesía moderna.

Xa pasou algún tempo... II

Ás veces sinto que
iso.
punto e a parte.
Borrancho, paso páxina.
Outra vez.
A con til, ese, espacio,
uve, e, ce, e, ese,
espacio.
Non.
Ás veces sinto que
te sinto.
Así?
Branco, neve,
borra.
Ás veces
sinto.
Punto
e final.

Xa pasou algún tempo...

Caer, é caer xuntos,
amarnos o un ao outro,
morrer, é morrer todos...
Amarnos e caer,
revivir por buscarnos...
Acender a luz do baleiro,
despois dun tempo retomar
a vida, a miña, a túa, a nosa.

(acrósticos)