Bang! Bang!
Verbas que saen dos seus beizos,
palabras espidas sobre o papel
coma balas.
Balas que fusilan culpables,
balas que matan a asasinos.
Bang! Bang!
Lume e caos,
loita e esperanza...
Chega un novo día.
E entre o po do balbordo,
medran novas sílabas,
fonemas de liberdade.
Baaaaaang!
Sorpresa sorpresa.
Como algúns saberedes, sinto predilección polos blogues colectivos, un amor case non normal e aínda que case sempre os deixe a medias, espero que este non:
Comentade, blablabla e se queredes colaborar (por favor), avisade.
O título é sacado dunha páxina que abrín ao chou de "O lapis do carpinteiro", de Manuel Rivas. E é que cando a un non se lle ocorre nada, aínda que quizáis non sexa cen por cen aceptable, hai que tirar das creacións doutros. Ás veces penso que xa está todo innventado...
Unha mañá de mércores collerei un tren e aparecerei na súa casa. Abrirame a súa nai e tereille que explicar quen son e de onde veño. Finalmente accederá a responder "Está durmindo" e indicarame que o seu cuarto está ao fondo á esquerda, como non.
Abrirei a porta con coidado, a cal emitirá un chirrío suave. Achegareime ás escuras á súa cama e unha vez que localice a súa orella, susurrarei o seu nome como outras tantas veces, pero daquela, con receptor. Protestará, coma sempre, pero o meu "Son eu" fará que me busque, intrigado. O cruce dos seus ollos negros de pupila dilatada cos meus, fará que sorriamos. "Casa comigo", direille. "Non caso". Nin eu, pero quizáis quedaría fermoso.
Logo poderiamos ir almorzar á cafetería de abaixo, ou quizáis xa na súa casa. Máis tarde paseariamos, bicaríame, e, como será unha cousa normal, seguiremos camiñando coma se nada. Logo farase tarde e non poderei volver a casa deica a mañá seguinte.
Hoxe é mércores. Odio os trens e a celulosa.
Espertei entre suor frío e sangue. El estaba ó meu carón, cos ollos mortos mirándome decepcionado.
Un salón cheo de xente. Café e chocolate. Entre o rebumbio constante de voces anónimas, cuncas e o "fffffsssshhh" da cafeteira, estaba eu, lendo o xornal do día á vez que disfrutaba do meu café matutino, pero aínda quente demáis. Era un día normal, entre descoñecidos, coma sempre.
Erguín a cabeza e comecei a buscala. Buscaba a voz grave e doce que sobresaía de entre o resto. Toda a xente falaba, e eu non a atopaba. Roguei silencio, ignoráronme. Se non era capaz de atopala eu, tiña que pedir axuda. Achegueime á mesa do lado. "Bos días! Escoitaron esa voz?" Miráronme coma se fora un extraterrestre, un ser doutra galaxia. Segundos máis tarde, continuaron bebendo o seu chocolate coa excusa de falar dalgún tema irrelevante. Serían extranxeiros. Continuei preguntando polas mesas contiguas ata que tornei invisible e a xente desapareceu. A cafetería ficaba silandeira, silandeira coma un cemiterio. Entón, decateime da presenza dun home sentado ó fondo da estancia, vestido de negro, cun café fumegante diante súa. Apagouse o Sol daquela mañá de setembro. "Son eu" dixo sen erguer a vista. Distinguín esa voz grave e doce. Achegueime, paseniño. "Quen es ti?". Levantou a cabeza, non tiña cara.
Unha forza estrana seduciu ó meu corpo e involuntariamente agarrei unha cadeira para me sentar ó seu carón. Convidoume a un café. Quedei con el alí sempre, porque tiña unha voz grave e doce.
Isto é unha caixa
negra.
Negra de rabia,
negra de bágoas...
Negra.
Ás veces semella que estoupa...
Pero non:
Isto é unha caixa
negra.
Negra de sorrir finxidamente
negra de soidade...
Negra.
Ás veces énchese
pero
axiña
todo vai parar
á fosa septica
do subconsciente.
Como decirche que non quero quererte, que busco esa sensación noutros ollos, eses abrazos noutra xente. A túa filosofía no vento... Como decirche que xa non te quero?
Estou indignada. Coa sociedade e con todo. Non busco escribir algo bonito e poético, senón o que penso, directamente cuspido aquí. Pois ben...
Hai uns días, a miña irmá volveu de excursión de fin de curso e nos contou o que fixeron, a onde foron, anécdotas... entre esas anécdotas está a do concurso de "la tía y el tío más buenos de la excursión". Se isto fora "organizado" polos rapaces, aínda me parecería normal, pero o caso é que foi organizado polos propios profesores que deron premios e todo...
O concurso, claramente era con intencións de atender ao físico... Non pensaron nos rapaces e rapazas que quizáis non conseguirían ningún voto? No complexo que quizáis lles quedaría? En que quizáis, ao chegar ás súas casas estarían todo o maldito día repetindo "eu non tiven ningun voto, son fea, mamá?".
Cada un é fermoso á súa maneira, pero que máis dará? O importante é a persoa... pero non: fannos crer que non é así.
Aitana, deixa de comerte a cabeza.
O ceo cando está gris.
O ceo cando está rosa.
O ceo cando está azul pero o sol non molesta.
O ceo cando está laranxa, nun luscofusco.
Os solpores.
Os solpores dende a praia das Quintas.
Sentarme na area e collela co puño pechado. Logo, soltala coma se fose sal.
O mar calmo.
A auga cristalina.
Os ríos e regatos.
Fontes.
Carballeiras e soutos.
Prados cheos de flores marelas.
A friaxe das últimas horas de luz nunha tarde de inverno.
O frío.
Os abrazos.
Os sorrisos.
Pensar en todo.
Logo pensar en ti.
Recuperar a esperanza.
Ter ilusión.
Buscar cousas para mantela.
Escribir.
