Volvín. Si, creo que se chama desa maneira. A queixarme, coma sempre. É unha entrada a penas programada, rozando o improvisado, pero, coido que vai ser algo longa. Ou bastante, non sei. Non terán relación os diferentes parágrafos... Ou si.
Para comezar, ese movemento heróico de miles de cidadáns españoles, á miña vista, de valentes. Fano por todos, por eles, polas xeracións vindeiras, por ti e mais por min. Non deberían recibir o que lles deron. Golpes e máis golpes. Ingresados, feridos, detidos, e todo por defender, ser un heroe á vista de xente que se sente inútil, detrás dunha pantalla e atendendo ao que acontece segundo o telexornal. Censura. Só contan o que lles convén a moitos.
O heroismo recórdame a el: Ese descoñecido coñecido. Media noite: Alí estaba, facendo música perfecta mentres a xente se limitaba a escoitar, maioritariamente, aos demáis. A todos. Menos a el. Só ollaban para el os ollos verdes da frustración e unha camiseta dun grupo de metal, unha camiseta á que envidiaban os ollos. Os verdes, a ollos del, era un nada, unha persoa turista nunha vida. Un "Zas!" en nada. Un intre que non entendía de política, música nin literatura e, os ollos sabíanno, un cruce de tres ou catro palabras, algo que se esquece. Por iso choraban cando estaban pechados.
Non, non renegues do amor.
Nos seus brazos recolliche
o teu encanto maior:
Quedouche da noite aquela,
nos ollos, alumeante,
o resplandor dunha estrela!
R. Cabanillas
Certo, dende aquela, cando o recordo sorrío. Un abrazo. Xa. ¿Felicidade? Non, oh! A distancia, o alonxamento, o non saber. Todo contribúe a nada, a empeorar todo. A felicidade non pode depender dunha persoa, xa, pero axuda. Pero cando o recordo se esquece, non sabes que pensar, nin que sentir. A vida non veu con manual de instuccións, pero si se pode aprobar con experiencias.
Xeralmente non se lles escoita, pero, atendendo á miña memoria, sempre sentín algo máis hacia eles que hacio o resto. Son coma o osíxeno, está aí, pero non se escoita. Só alguén que colla un super sonotone de teletenda e se poña a escoitar ao osíxeno, pero xeralmente atendemos máis ao vento ou á chuvia...
Cando sentes que queres moitísimo, a unha persoa, na distancia. Diche que si, que ela tamén, pero sabes que non, só o fai por contentarche e tes medo de que un día destes, non sexas nada...
"Confeso que, farta de ser unha desas chicas que hablan en gallego, e movida por unha timidez paralizante que ninguén cre, escóndome: no castrapo, na mudez, na indignación. [...] Ben podería ser la chica que odia cocinar ou la chica que escribió una novela [...]. Pero non. Defínenme por unha cuestión que, en absoluto, me resume"
Iolanda Zúñiga, en Tempos Novos
E facendo uso dunha lingua que non adoito empregar porque non atopo a compañía para falala, despídome desta entrada sen sentido, longa, aburrida e monótona que o meu cerebro me obrigou a escribir.
Deica logo.
Virguliña.
P.D.: Seica chove.
