Dende o máis cursi do corazón.

Hoxe vin algo no que non reparara nunca... Pode que ás veces, cando no tiña nada mellor que facer si, pero nunca me decatara.
Vino alí, con elas, naquela moto sen motor que so andaba porque el quería. O seu sorriso: pequenos soldados en ringleira agardando ao contraataque. Eu, non lle coñecía moito...
Poeta. Dunha vez díxome:
—Mira, le isto.—Eu collín a folla vestida de letras descoidadas, coma él, coma min... e comecei a ler.— Enténdelo?—dixo decatándose da miña expresión de desconcerto.
Olleino, ollei a folla, relíno unha e outra vez, non o sabía.
—Morre alguén.—dixen cun tono interrogativo.
El botouse a rir.
—Non. Vale, non o entendes.—dicía mentras me quitaba a folla das mans. Entón ela interviu:
—¡Qué mierda es la literatura!