¿Que vos parece a nova etiqueta?

"Fogar de Breogán". A min éncheseme o peito de orgullo ao pensar que pertencemos a isto. Fragas, montes, rías, regueiros, carballos, andoriñas. Non cheirades a lareira acesa no inverno e os chuchameles na primavera? O son dunha gaita ao compás dunha muiñeira, unha jota. Estomballarse na herba a carón dos amigos. Ir de festa. "Ghastar pista". Cantar, aturuxar. E sentirse galego.
Non sei que sería de min estando afastada dunha terra á que lle teño moito aprecio. Morriña, saudade. Invádeme a tristura de pensalo...
Adiós ríos, adiós fontes

Allariz, fogar de Tareixa mais Mariña.

Galicia xa é de primeira.

Para celebralo, queremos josar.

Ataques epilépticos y otros quehaceres.

Pois esta cousa tan extraña, é o título do blog do meu compañeiro de headbangins, baixista do noso grupo e ex "greñudo". Se lle da por escribir en clase de Margarita e claro, eu, coma sempre me pasa (anteriormente con Jazz) recoméndolles que sexan da miña "competencia". Xa sabedes:
Dedicádevos a ter ataques epilépticos y otros quehaceres.
Cunde.

Mi fuente de inspiración es el queso

Beso.
Eso.
Perro.
Hueso.
Complejo.
Perplejo.
Manejo.
Conejo.
Consejo
bueno.
Movimiento.

ESCORIA.

(entrada non traducida ao galego porque se a cambio, non rima)

Todo é freba.

No way in hell.

7 meses

Hoxe.
Xusto hoxe.
Exactamente hoxe.
Nin mañán.
Nin onte.
Nin pasado mañán.
Hoxe.

Hoxe fai 7 meses deo comezo da era A.M.T.#, da primera entrada que escribín naquel blog... Jo, canto tempo. Aquela entrada de reflexión... Fai clic AQUÍ

Dende o máis cursi do corazón.

Hoxe vin algo no que non reparara nunca... Pode que ás veces, cando no tiña nada mellor que facer si, pero nunca me decatara.
Vino alí, con elas, naquela moto sen motor que so andaba porque el quería. O seu sorriso: pequenos soldados en ringleira agardando ao contraataque. Eu, non lle coñecía moito...
Poeta. Dunha vez díxome:
—Mira, le isto.—Eu collín a folla vestida de letras descoidadas, coma él, coma min... e comecei a ler.— Enténdelo?—dixo decatándose da miña expresión de desconcerto.
Olleino, ollei a folla, relíno unha e outra vez, non o sabía.
—Morre alguén.—dixen cun tono interrogativo.
El botouse a rir.
—Non. Vale, non o entendes.—dicía mentras me quitaba a folla das mans. Entón ela interviu:
—¡Qué mierda es la literatura!

¡FELIZ 7 DE MAIO!

Despois de todo, seguimos vivos...

Live forever.

Vilagarcía.

Vivo nunha cidade na que está prohibido pararse a falar na rúa, andar en skate e "cortexar" na vía publica.
Un bonito lugar para vivir, non si?

Ritual.

Análisis sanguinarios.

—Ah! Ah! Non! Non! Non me pinchedes!
—Mareaste?
—Mareo...
—Se te mareas témoste que levar á cama.
—Non, non me mareo

A.M.T.#, sempre dando a nota nas análises.

Veña, grita

Grito: Lingua oficial da miña casa, se estás afónico/a, estás jodido/a para comunicarte.

Erro 134971234

[Recargue a páxina para ver a entrada]
















¿E decides que con isto conseguirei visitas?

Noites pululando por aí.

Estaba eu tan tranquila intentando entrar nos sitios web que frecuento cando, Blogger cargou. Mirei as novidades, para ver se había algo un poco interesante para pasar o tempo...
"Oh, vaia! Jazz publicou máis entradas"
E dende ese momento quedei acomplexada e decidín xubilarme.

Seize the day or die regretting the time you lost.