Onde
agochas
as
verbas
que
roubas
en
cada

suspiro?

APERTA.

Apertas puntuais nas que teño que peliscarme para saber se son reais:
—Estasme dando unha aperta?
—Estou.

Apertas medio portuguesas na distancia que algún día estarán preto... Algún día.

Apertas lixeiras coma plumas que case fan que me aperte a min mesma.

Apertas altas que me rodean mentres berran "África, África..."

Apertas que me chaman "Roja comunista" e que rodeo desexando pegarme e equilibrarnos.

Apertas tristes que comezan cun "Anda, vén aquí" ou que nunca foron.

Apertas poéticas que me facían mover a pluma coma se correra unha maratón.

Apertas fortes que parecían séculos pero non eran máis ca un intre.

Apertas que me susurran na escuridade.

Apertas que serán.

Que sería eu?

Agora.

Neste momento, a miña mente é un home. Un home sentado nunha banqueta, encorvado. O home, máis ben mozo, mira pola fiestra o solpor sobre a cidade, cunha cunca de té fumegante entre as mans. Pelo escuro, mirada gaza e cansa, olleiras. O home, deixa medrar a súa barba descoidada mentres agarda. Algo? Aguén? Quen sabe? Nin el o sabe. Mentres, bebe un chisco de té. E segue a agardar.

Son tinta.

Unha das miñas afecións favoritas é incumprir promesas nun prazo dunhas 24 horas.

Sabes que non me gusta repetirme.

Sempre escribo o mesmo. Desafogarse está ben, pero publicalo (aínda que sexa nun blogue) xa son palabras maiores. Imaxínate que alguén chega aquí e ve todo este espectáculo, que pensará de min? E de ti? Por que lle rompo a cabeza á pouca humanidade que queda coas miñas historias. Non chega con que ma rompa eu?
Este blogue queda pechado deica a próxima desintoxicación. Sempre escoitei que a droga é mala.

Volvo en cinco minutiños. Perdón pola ausencia.

Temos que ser.

Temos que ser.
Obrigatorio
e prohibido
dicir NON.

E mentres escapas,

cazadora salvaxe,

aprésote na gaiola

das miñas mans suorosas.

Temos...
Ter.
Obrigatorio.
Orde.
Sen opcións
nin variables aritméticas.

Merda!

Q.U.E.I.M.A-Da.

As mentes pensantes que me prometeron frío, non pensaban que ían destrozar as miñas esperanzas dun vrao perfecto. Perfecto entre chuvia, entre café e café e no tren. Pero agora estou queimada. Sufro pola miña pel colorada, áspera. Pica. Moito. Non podo arrancarma?
Vou continuamente na procura dunha man que me bote crema, crema hidratante no lombo, calmando a dor.
Estou, encerrada na casa, onde teño que estar.
Que somos?

Ás veces quizais sexamos un.

Ás veces penso que son unha lesma recorrendo cada recuncho da túa pel. Lesma porque nin verme merezo ser, pero ás veces, se cadra, cheguei a bolboreta porque sentín ás no meu lombo.
Ás veces noto o teu sorriso, na escuridade da miña soidade, quizais na distancia descubra os teus ollos cravados nos meus e a túa respiración, entrecortada, rozando o meu pescozo. Pecho os ollos e soño.
Ás veces si que penso que son un verme verde peludo e viscoso na imensidade da túa mente. Unha mente chea de sangue, vermella.
Ás veces insinuamos que quizáis a nosa sería unha unión psicópata, asasina de todo ser. E quizais quedariamos só ti e mais eu, no mundo utópico que ambos desexamos. Chegariamos a non precisar dos sentidos para atoparnos.
Ás veces son unha lesma. Ninguén quere ás lesmas. As lesmas tan sequera teñen casa, andan desamparadas, camiñando polo mundo, sen rumbo.
Quizáis algún día me tendas as túas mans e eu, subirei lentamente e levarasme a algún sitio seguro. Ou me matarás: ambas opcións son viables.