WEJE!

Que pasa, rapaces?
O ano vai rematar, e a todos nos toca cear coa nosa noxenta e aburridisima familia... Iso é outra historia...
Vai facer un ano que estou neste blog... O que cambiei... Madre!
Decidín facer unha lista de propósitos e como son vaga para coller papel, escrívoos aquí, para contaminar aínda máis isto... Aí van:
1. Pasar 4º limpo.
2. Esforzarme máis.
3. Adelgazar.
4. Acabar un libro, dous se son pequenos.
5. Non morrer no intento.

Gracias pola súa atencion.
Desexádeme sorte. Hoxe á noite morrerei.

Ideas programadas.

—Agora podedes facer o que queirades.
Podedes dicirnos o que non vos pareza ben.
Cando non queirades que algo siga así,
cando as cousas teñan que cambiar.

—Así de simple?

—Non. Cando vos deixemos.

—Iso non está ben.

—Dinche eu liberdade para protestar?

Verbas doces adicadas.

Pensar que cho di a ti. Imaxinar que ti es o seu mundo. Versos que reclama a túa mente, e que fai de seu. Verbas doces, con sentimentos amargos. Mirada perdida. Mirache a ti? Non. É a cara de paspana que tes. Ti sí o miras. Cada fonema é para él. Dedíacaslle cada latexo. Cada revolución. Cada pensamento. Cada reflexión. É a túa filosofía de vida. Quérelo. Pensas que todo vai a mellor. Míraa. Achéganse e ficas alí quieta.

Sabes o que che digo?

Claro que o sabes, é cousa de todos os días.

Casos hipotéticos.

E se sí?
E se foi sempre así?
E se estou enconada?
E se sempre o estiven?
E se volvo sufrir?
E se volvo á depresión?
E se volvo ter sentimentos?
E se volvo sentir iso?

E se morro?

Diálogos interiores.

—E que tal con aquel mozo?
—Xa sabes...
—Que imbécil es.
—Gracias, non fai falla que mo recordes.
—E que? Agora quen está.
—Ninguén.
—Segura?
—Segura.
—E ese rapaz... ese co que non falas, pero miras moito, así como querendo dicir que...
—Non é nada. É un "muso", e o sabes.
—Non estou segura.
—Nin eu.
—E o outro?
—Que outro?
—Ese que...
—Shh... Tampouco nada. Non, non estou namorada.
—Sí, e o sabes.
—Cala, por favor.
—Non queres falar comigo?
—Non.
—Entón para que me chamas?
—Non te chamei. Vaite, por favor.
—Non podo, estou dentro de ti. Non me dés, será peor para ti.
—CALA!

A sangue rodeaba a súa cabeza, cunha expresión facial de tristura. Sostiña unha tixola na man.

Un cadaleito xoven e atormentado.

Estado sentimental: recollendo cicuta

Non veño buscando escribir un poema, ou unha historia. Veño coma min. Considero que é axeitado describir á miña mente no meu blog, mellor que darlle a lata a calquera, xa que penso que si alguén le o meu blog, será porque lle interesa, e se non, deixa de ler.
Hai dous meses, ou tres, catro, anos, que non sei que facer coa miña vida. Esta entrada probablemente sexa coma a miña vida: sen sentido.
Para empezar, está a miña frustración referente a todo o que fago. Dame a sensación de que fracaso en todo, que nada se me da ben... A xente anímame, pero, a miña mente é unha moza teimuda, á que non lle convencen facilmente.
Por outro lado (aínda que entra no tema da frustración), está o "amor". Sí, entre comiñas. Coido que non existe e, se o que penso é equívoco, pois atrévome a dicir que só serve para facer dano. Din que é bonito, pero, como saberedes, nunca o paso alá moi ben, xa sexa eu á que lle fan dano... ou eu a que o fago. Non, non existe.
Inconformidade e pasividade. Sí. Dame moitisima rabia o que acontece no mundo (política, acontecementos varios, persoas que non hai por onde collelas...), pero, teño unha pasividade propia da maioría da xuventude. Iso tamén me frustra, sínome inútil.
Despois de toda esta reflexión, coido que o meu gran problema, é a frustración.
E a pouca aclaración que teño sobre a miña vida... Xa levo quince anos agardando o meu manual. Correos anda fatal.

Frustración, musos e preguntas

—Dime, quen é?
—Quen é quen?
—O teu muso, estás namorada del?
—O amor non é algo que sentir así como así. Ademáis, se fose amor non duraría tanto tempo.
—Entón, que é o que sintes?
—Sinto que calquera xesto que faga, por obsceno que sexa, leva un "Fuck the police" no interior, que o seu sorriso grita "revolución", que cando me mira, sinto unhas ganas enormes de queimar contenedores... Iso non é amor.
—Quen é?
—Non cho podo dicir.
—Por que? Non llo vou dicir a ninguén.
—El inspírame. Non quero que a ninguén máis lle inspire. Son unha egoísta pero, é a loita dunha artista frustrada por levantar cabeza.

Musos.

Tres anos, tres irrematables anos observándoo, escoitándoo seguindo os seus movementos. Non namorada. Só encandilada co seu xeito e da súa maneira. Non hai que confundir as cousas. E non fun, dígollo, inspector. Por que ía matar eu ao meu muso? Cando collan ó ou á que o fixo, quero que me deixen verlle a cara. Agora só me quedará o seu recordo, e terei que recurrir a el para crear. Pero claro, a mente borra o que cre non necesitar e temo que a súa presenza sexa unha das primeiras cousas que elimine. Como o ía exterminar eu?

Fin.

E así remata esa historia interminable,
aquela que parecía non ter fin.

Soídade é o único que lle agarda á xente coma min.

Insensibilidade.

Chove.
Síntome como unha besta, un ser humano que non é persoa, un aborto de galiña.
Cada vez medran máis as miñas ganas de tirarme ó baleiro. Saltar, e entrar nunha caída eterna, sen sentir nada. Sen nada que me moleste, nada que me faga pensar, só atopar o estado vexetativo da mente e quedar en paz comigo mesma e coa nada que me rodea.

Namorada.

Namorada da música.
Namorada da voz.
Namorada da chuvia,
do vento, do Sol.

Namorada do abstracto.
Namorada do pensamento.
Namorada da mente,
namorada dos galegos.

Namorada da terra.
Namorada do mar.
Namorada das castiñeiras,
Galicia, meu fogar.

#recitandocelsoemilio 2.0

#recitandocelsoemilio 12-12-12

"Eu fáloa porque sí, porque me gosta,
porque me peta e quero e dame a gaña."

Non falo pra os estúpidos.

Xustiza abstracta.

Rabia, dor, inutilidade,
venganza,
desexo de revolución.

Odio.

Matar, facer sufrir,
un soño sádico,
digno de ver.

—Xustiza, estás aí?

Nada,
ignóranos,
mellor tomala pola man.

Dadaísmo e morriña

Saudade, morriña, recordos...
Morriña, chuvisca,
chove
miudíño.

Lareiras, teares, hortas,
patacas, cebolo, grelos,
ameixa, muxe, xurelo,
figueira, acivro, limoeiro,
axóuxere, agarimo, amigo,
cacheira, ourella, chourizo,
parabéns,
souto.

Bágoas, dor, laios, saloucos.

A Coruña,
Pontevedra,
Ourense,
Lugo.

Gaitola, pandeireta, bombo, tambor, pandeiro,
sentimento.

Beiramar.

Luscofusco,
solpor,
tardiña,
noite,
amencer.

Fogar.

O noso.

8 de decembro do 2012 dunha galegofalante

19:00

Nivel de estrés: Máximo.

Estado: Estudando Historia da lingua galega

Localización: Unha casa no medio de ningures cunha pésima conexión a Internet.

Cando estudo, sempre teño a teima de pasarme do temario e adiantarme á materia, sobre todo cando se trata de galego, e vou por ahí lendo pequenos anacos dalgúns textos, ou asombrándome do que me agarda na materia...

Hoxe é un día deses.

Fai uns intres que topei cun texto que chamou a miña atención: "Acusación", de Iolanda Zúñiga. Fai tempo que xa o lera, pero desta vez, puiden sentirme identificada, dalgún xeito.

No artigo, Iolanda critica a condición das que falamos galego, xa que se refiren a nós como "las chicas que hablan gallego". Eu creo, que se a isto lle sumas o de que cambiaches de lingua repentinamente, hai máis repercusións. 

Dende que falo galego, a xente coa que adoitaba conversar, ridiculiza esta lingua aínda máis do que o facía antes. Pregúntanme o por que, e, cando non sei que responderlles (xa que non teño ningunha razón especial para ter cambiado de lingua), inventanse contos chinos que a min danme igual, pero rematan por cansar.

Aquí todo o mundo fala castelán, excepto casos puntuais. Dentro dos que non falan galego, hai tres casos: os que me admiran por ter cambiado de lingua dun día para outro, ós que lles da igual e os que cren facerme sentir inferior. Din que o forzo, que mesturo as dúas linguas. JODER! Se me falades castelán, váiseme, non o entendedes?

Deste último caso, estou farta, máis que farta. Creense superiores. Se lles cagara unha gaivota enriba... E cando non, chegan ao extremo de dicirme: "A mi me hablas castellano o non te hablo".

Gustaríame que algún deses "inimigos" do galego, lesen isto, non para comprobar a miña frustración ó averiguar á verdadeira humanidade, senón para que visen eles mesmos, que as súas palabras carecen de sentido.

Eu son galega e falo a lingua da miña terra.

"Defínenme por unha cuestión que, en absoluto, me resume. Por unha cuestión irremediablemente autóctona, común e natural: a lingua de meu [...], que ironía."

Iolanda Zúñiga, En Tempos Novos

Xa pasaron algúns anos...

... e recorda os sorrisos, as caricias... A vida.

Todas as tardes traballando na conserva. Aquelas risas coas compañeiras. Un soldo mísero. Malveiras.

As romarías e festas. As bromas de mozos. Conquistarse tirandose pedras os uns aos outros. O afastamento e cercanía mediante cartas que tardaban séculos en chegar.

Dictaduras e repúblicas das que, máis que feitos históricos recollen vidas.

E agora, cada vez que recibe a noticia da morte dalgún ex- amante, veciño da súa quinta ou compañeira, olla preocupada cara o calendario e unha bágoa esvara pola súa faciana burlando ás enrugas e o paso dos anos...

Whatever.

Off.

Aquelas tardes de verán nas que pasabamos a tarde cantando á beira do mar.

Cando non queriamos marchar, pediamos un bis.
Un tras outro, dábannos a media noite.
Dende que se acurtaron os días,
deixamos de cantar.

Literatura.

Escribía, eu non entendía o que dicía. Miroume con cara de desprezo e arrancoume a folla das mans facendo que olvidase a súa letra escrita a pluma, descoidada pero preciosa. Os ollos contiñan unha mestura de odio e incomprensibilidade e, dende aquela, non volveu dirixirme a palabra.