Mestura de desconcerto e tristura.

Non sei a que vén o título desta entrada, xa sabedes, nin os "escritores" (que eu non o son) sabemos que nos fumamos antes de escribir.
É broma, non fumamos nada, eu non, tal vez estaría mellor e todo, xa sabedes, iso que di que relaxa.
Collerlle cariño a alguén así porque sí, non é bo, nunca o foi e nunca o será. "Estaré siempre contigo" díxomo, pero nin sequera nese momento estaba.
"Llenas mi vida", pero só la completaba, nin iso. "Eres mona", sí, escapei do zoo, ¿que pasa?
Aínda así, seguirei crendo na humanidade, xa sabedes, preocuparse polos demáis, amargarse e esas cousas.
Fastídiame que á xente boa lle pase o peor, que se aproveiten desas persoas e que ti (eu) non poidas facer nada, quedarte uns cantos kilómetros atrás, sen facer nada, pero insistir e preguntar de pesada.

E isto é algo abstracto de cómo me sinto agora.