Descripcións esporádicas.

Como Manolo alguna xente saberá, gústame facer descripcións... Non muo longas, que son un "muermo", pero si catro cousas, sobre todo pequenos detalles. Aquí vos deixo descripcións, algunhas soaranlle a Manolo xa están escritas dende hai tempo e outras, son cousa de de onte... Algunhas son de xente real, e otras de persoaxes ficticios... Adiviñade se podedes.

Seus grandes ollos marróns, do mesmo color que o pelo, ondulado y recollido nunha coleta feita a correr, miraban á nada, fríos e insensibles, aínda que acostumaban a ser unha cousa así como acolledores. Os seus brazos, pegados a unha espalda ancha, de xogadora de rugby, levaban a unhas mans de dedos cortos e torpes a simple vista que manexaban á perfección a Morena, sua guitarra.

Seus ollos verdes, tristes, de expresión cansada enmarcados por unhas patas de galo disimuladas con maquillaxe axexaban cunha expresión de pena. O seu pelo, roxo de bote con notables raíces marróns era o tellado daquel rostro desgastado pola mala vida e os seus beizos, operados mil veces a escondidas co diñero de sabe Dios quen e besados por centos de homes, completaban ás súas tallas noventa-sesenta-noventa.

[...] Dixo mentras se peinaba coa man dereita o flequillo roibo que sobresalía da súa gorra. Os seus grandes ollos color avelá miraban pensativos a ningunha parte. Unha rasta se deslizaba polo seu peito, seus numerosos piercings adornaban súa cara, con barba duns tres días e o seu corpo era unha viaxe polas súas experiencias, culto ao rap e amor hacia ela a través da tinta.

Era un pouco máis alto ca min, de mirada resoña de cor descoñecida á que enmarcaba un pelo castaño ondulado, e groso. Súa voz, cun toque de retranca e doce, eran un suplemento dos seus abrazos ocasionados pola mala música. Sempre que o vía, aí estaba, coas mans no peto mirando hacia o alto, ata que empezaba o bo e entón, viña e me dicía "¿Así mellor?"

Sempre pensei que era máis baixo ca min, ata que estiven ao seu lado, tampouco era enorme. Pelo negro e ollos escuros. Un pouco encorvado. Era moi gracioso cando escoitaba rock e facía ese movemento extraño, como un ataque epiléptico, espasmos hacia adiante e atrás coa cabeza, á que logo lle seguía o corpo, porque non sabe bailar.