Seus grandes ollos marróns, do mesmo color que o pelo, ondulado y recollido nunha coleta feita a correr, miraban á nada, fríos e insensibles, aínda que acostumaban a ser unha cousa así como acolledores. Os seus brazos, pegados a unha espalda ancha, de xogadora de rugby, levaban a unhas mans de dedos cortos e torpes a simple vista que manexaban á perfección a Morena, sua guitarra.
Seus ollos verdes, tristes, de expresión cansada enmarcados por unhas patas de galo disimuladas con maquillaxe axexaban cunha expresión de pena. O seu pelo, roxo de bote con notables raíces marróns era o tellado daquel rostro desgastado pola mala vida e os seus beizos, operados mil veces a escondidas co diñero de sabe Dios quen e besados por centos de homes, completaban ás súas tallas noventa-sesenta-noventa.
[...] Dixo mentras se peinaba coa man dereita o flequillo roibo que sobresalía da súa gorra. Os seus grandes ollos color avelá miraban pensativos a ningunha parte. Unha rasta se deslizaba polo seu peito, seus numerosos piercings adornaban súa cara, con barba duns tres días e o seu corpo era unha viaxe polas súas experiencias, culto ao rap e amor hacia ela a través da tinta.
Era un pouco máis alto ca min, de mirada resoña de cor descoñecida á que enmarcaba un pelo castaño ondulado, e groso. Súa voz, cun toque de retranca e doce, eran un suplemento dos seus abrazos ocasionados pola mala música. Sempre que o vía, aí estaba, coas mans no peto mirando hacia o alto, ata que empezaba o bo e entón, viña e me dicía "¿Así mellor?"
Sempre pensei que era máis baixo ca min, ata que estiven ao seu lado, tampouco era enorme. Pelo negro e ollos escuros. Un pouco encorvado. Era moi gracioso cando escoitaba rock e facía ese movemento extraño, como un ataque epiléptico, espasmos hacia adiante e atrás coa cabeza, á que logo lle seguía o corpo, porque non sabe bailar.
