coma un fío que se me escapa, paseniño, entre os dedos
así es ti
coa túa complexidade
cargada de complexos compartidos
fuches oasis.
eu unha mona correndo polas túas dunas
e a lúa
era a túa calor
en noites frías
as rúas molladas de pedra
gardaron na memoria os nosos pasos
(bromeaba con sermos as novas Marías)
na miña mente sempre estaremos paseando, amor.
