— Pero que é o que che pasa? Non es
capaz de escribir? Non che chega a inspiración?
— Non, simplemente non teño ganas.
Se o quixese podería inventar calquera historia, aínda que fose
mala. Resúltame moi fácil, levo anos practicando: antes de durmir
soño esperta.
— Ponme un exemplo.
— Sinxelo: Estamos ti e eu sós no
alto deste monte. Non é poético dabondo? Si que o é. Ti es poeta e
estás a compoñer cancións para o próximo traballo da túa banda. Son sinxelas e breves, máis cunha carga asombrosa
nunca vista que sorprenderá á crítica. Será un disco que vos
lanzará á fama e incluso vos proxectará á historia da música
universal.
Falas disto emocionado, aluméasenche
os ollos e encántame. Míroos fixamente e pérdome nas túas
palabras con versos das músicas intercalados. Sorpréndesme nesta
tarefa de minuciosa observación e imítasme.
O seguinte paso sería bicarnos, pero
boto a correr entre os eucaliptos colonizadores. Vén a noite e non
me persegues. Non teño medo.
Por fin atopei un burato no chan e
agora son unha bola fusionándose co humus. Vés collerme,
delicadamente, mais non o suficiente, o que me fai escachar en mil
anacos que nin te esforzas en recompoñer. Porén, xúntasme e
atrápasme nunha saba branca. Átala coa delicadeza coa que non
soubeches recollerme e comezas a andar pisando as follas.
No coche (no teu coche, porque xa tes
coche, automóbil), deposítasme no asento do copiloto. Íspeste
lento, nun acto altamente poético, erótico, case pornográfico,
case de bailarín, danzando o teu ollar cun punto en ningures.
Esmágasme máis, manipulando a saba,
agora transformada nun pequeño saquiño — eu pequena. Esmágasme,
fasme pó con coidado. Abres o paquete e, cos teus dedos, instalados
nas mans bonitas, vas distribuíndome polo teu corpo. Cúbrote,
colonízote, mestúrome coa túa suor, es meu. Contrólote. Cheiras
hardcore.
